nurtenbegendi

SIFIRIN ALTINDA

2012-01-18T14:13:00.000-08:00

Aşağıdaki görüntü buzdolabımdan. Derin dondurucum -18 dereceyi gösteriyor.
Bu görüntü ise dün akşam eve dönerken arabanın göstergesinde okuduğumuz rakam: Arabanın dışı -24,5, içi -24 derece! Geçen yıllarda -18 dereceyi görmüştüm. Ama ilk defa -24,5 dereceyi görüyorum. Sabah işe giderken ise -18,5 derece idi. Öğleden sonra iş çıkışı -15 dereceye yükselmişti ama!

Hemen hemen her akşam ve her sabah bir sis bulutu içinde gidiyorum. Yerde asvalttan ziyade buz var. Üstünde soğuk havanın rüzgarla savrula savrula gidişini görebiliyorum. Sokak derin dondurucudan daha soğuk.

Çok soğuk ve çok sıcak havaları sevmiyorum. Ev hanımı olsam, sonbaharda eve bir girerdim taa ilkbahara kadar sıcacık evimde otururdum. İlkbahar sonunda yeniden eve girer ve yaz çıkana kadar ben de evden çıkmazdım:))

BİR KAR HİKAYESİ

2012-01-12T05:45:00.000-08:00

Geçtiğimiz cuma günü işe giderken tüm çalıların ve toprağın, yolların, arabaların kırağı ile beyazlamış halini gördüm. Zaten geç kaldığım için yolda fotoğraf çekemedim ama hastanenin girişinde bahçeden manzaralar aşağıdaki gibiydi:

Pazar günü tüm sabahı ve öğleyi temizlikle heba ettikten ve yeterince yorulduktan sonra, bir ağrı kesici yuvarladım. Gerçi iş tamamen bitmemişti ama evde o varken temizlik yapmama alışık olmayan ve sabrını daha fazla zorlamak istemediğim eşimle beraber evdeki eksikleri tamamlamak üzere Koçtaş'a gittik. Karşı dağların tepelerine kar yağmıştı.Hava açıktı ama bulutlar da yavaş yavaş toplanmaya başlamıştı:

Salı günü karlı bir sabaha uyandık. Bir cersaret işe gittim. Az biraz kar vardı. Fotoğraflar yine hastanemizin bahçesinden:

Salı günü kar biraz daha artmıştı. Bütün gün de yağmaya devam etti:

Akşam iş çıkışı korka korka eve geldim. Eşim ise ilçedeki işine hiç gidememiş. Polis yarı yolda tüm araçları durdurmuş. Kar lastiği olanlar da dahil zincirsiz hiç bir aracın geçişine izin verilmediğinden eve dönmek zorunda kalmış. Ben de her zaman ekmek aldığım fırından bir sürü ekmek, poğaça, kek, simit falan aldım. Nolur nolmaz diye:) Kar hiç durmadı. Bütün gece ve gün yağdı.

Çarşamba günü ben işe gidemedim. Eşim evde uzun uzun kalabilen bir adam değildir. Öğlen işe gitmek üzere evden ayrıldı. Bir kaç saat çalışıp geri döndü. O gittikten sonra iş makinası geldi ve site içindeki yolları açtı.

İşe minibüsle gidebilmem için yaklaşık 2 km lik bir yolu yürümem lazım. Yolda birkaç inşaata bekçilik yapan 2, yatılı bir kız kursuna bekçilik yapan da 1 köpek var. Yani kar olmasa da yürümek (benim için) mümkün değil. Bugün (perşembe) iş arkadaşlarımdan rica ettim, iznimi 2 gün daha uzatacaklar. Kar hala yağıyor. Dün gece eltimin oğlu da bize geldi, gece oğlumla ikisi kartopu oynadılar. Aşağıdaki gece görüntülerinde kar en az miktarda. Çünkü iş makinası daha az önce gitmişti. Bu görünenler yolların açık hali. Ama siteden çıkıp ana yola ulaşıncaya kadar geçen 2 km lik yolda sadece 1 araçlık yol varmış. Eşim öyle söylüyor. Yani 2 araç karşılaşırsa yolda, "iki inatçı keçi" sendromu yaşanabilir:)Bu arada bazı sıkıntılar yaşadık. Uyduların içi kar dolu olduğu için tv izleyemedik. Hatta ( zaten izlediğimiz bir kaç kanal olduğundan) daha önce hiç ihtiyaç duymadığımız dijitürk olayına da bu evde ilk defa daldık ve o da göstermiyordu. Dünyayla tek bağımız internetti. Hatta "Öyle Bir Geçer Zaman ki" dizisini bile internetten izledik. Çok şükür elektriğimiz var derken bir de elektrik kesintisi yaşadık. Bu tvden de daha önemli. Çünkü doğalgaz ve bağlantılı olarak ısınmak için de elektrik gerekli. Sabah biraz temizlik yaptım. İlk psikolojik romanımız kabul edilen, Mehmet Rauf'un "Eylül" isimli romanına başladım. Okunmayı bekleyen bir sürü kitabım var. Babam hepsini okudu. Ben çoğuna daha başlayamadım bile:)

Blogcu dostlar eylemsiz kaldığımda hiç gelip bi hal hatır soranınız olmadı. Teessüf etmeye hakkım var mı bilmiyorum. Gerçi pek çalışkan bir blog sayılmam ama insan bi merak etmez mi ayol en var ne yok diye.

Yeni yazılarda buluşmak üzere..

PEYNİRLİ EKMEK

2011-12-13T12:21:00.000-08:00

Domates, biber doğranır. Peynirle karıştırılır. Yumurta ile kıvamı ayarlanır. Birazcık sıvı yağ konur. Bu karışıma kekik ve nane de çok yakışır. Önceden ısıtılmış fırında pişirilir. Pazar kahvaltısına, çocukların okul dönüşüne mükemmel bir taddır.

Blogcular çok becerikliler, bu kolay tarifi herkes bilir de; kendi yemeğini kendisi pişiren öğrenciler, yeni evli hanımlar, henüz yemek yapmaya yeni yeni başlayanlar için gelsin bu yazım:) Ayrıca peynir yerine kıyma konularak yapılan şeklini, ben çok sevmesem de, etoburlara ithaf etmekte sakınca görmüyorum.

KAHVE-ÇİKOLATA-ÜZÜM VE HATIRALAR

2011-11-28T12:07:00.000-08:00

Bazı tadlar beni çocukluğuma götürür. Mesela her kuru üzüm yediğimde, rahmetli amcamı hatırlarım. Çocukluğumuzda şimdiki gibi cipsler, değişik abur-cuburlar yoktu. Amcam bize gelirken kardeşimle bana üzüm getirirdi. Üzüm paketinin üzerinde elinde sepet taşıyan bir kadın resmi bulunurdu. Kadının elindeki sepet şeffaftı ve paketin içindeki üzümler görünürdü.

Ya paketin üzerinde "Ezogelin" yazıyordu, ya da birisi bana onun adının Ezogelin olduğunu söyledi. Çünkü her zaman aklımda bir "Ezogelin üzümleri" sloganı vardır.

Amcamla üzüm, üzümle amcam aklıma geldiği gibi, Çokomel denilince de rahmetli dedemi hatırlarım. Bir de Nestle'nin çekmeceli çikolatasını görünce dedemi anıyorum. Çünkü rahmetli dedem de bize ya Çokomel, ya da Nestle çikolata getirirdi. Geçen markette gördüm ve oğlumla kendime birer tane çekmeceli çikolata aldım. Düşündüm de, ben kendime daha öne hiç çekmeceli çikolata almamışım. Sanki onu hep dedem getirmek zorundaymış gibi...

Bu arada, Nestlenin bu mini sütlü çikolatasının adı bizde çekmeceli çikolata idi. Hani ambalajı çekmece gözü gibi açılıyor ve içinden tek tek çikolatalar çıkıyor ya, çocuk aklımızla benzetmişiz işte:))

Bir fincan nescafe eşliğinde iyi gitti. Gitmez mi? Allah, kendilerini hayırla ve iyi duygularla andığımız sevgili büyüklerimize rahmet eylesin.

1 PAKET LAVAŞ, 2 FARKLI AŞ

2011-11-23T13:40:00.000-08:00

Soğan, sarımsak, yeşil biber ve varsa kırmızı biber küçük doğranır, az yağda sote edilir. Tuzu ayarlanır. Kuşbaşı etler daha önceden yumuşatılmış olmalıdır. Ben diri diri durmasın diye kuşbaşıları hafifçe ezdirdim. Sebze çeşitliliğini buzdolabınızda bulduklarınıza göre artırabilirsiniz. Et ve sebze karıştırılıp lavaşlara dağıtılır.

Lavaşlar kocaman olmasın diye ben ortalarından verev olarak kestim. Üzerlerine beşamel sos döküp kızgın fırına verdim.

Fırından çıkacağı sıra üzerine rende kaşar serperseniz tadını garantilemiş olursunuz.

Kolay tepsi böreği gibi görünüyor değil mi?

Hem kolay bir tarif hem de çocuklarınızın mızmızlanmadan yemek isteyecekleri bir tad. Afiyet olsun.

Bu arada 1 paket lavaş ekmeğinden bize 3 öğün çıktı. Bu dürümü ilk yaptığımda beşamel sos kullanmamıştım. Daha kuru olmuştu ama yine severek yenildi. Oğlum bir kaç gün sonra yeniden isteyince, bu sefer beşamelli pişirdim. Onu da sevdiler baba-oğul.

İki sefer dürüm yapmama rağmen yine de paketi bitiremedik, 2 lavaş arttı. Dolaba kaldırsam olmayacak, atsam atamadım, günah:) Birden aklıma "lavaş böreği olur mu acaba" diye bir fikir geldi. Borcamı margarinle yağladım. Lavaşın birini borcama yerleştirdim. Dürümlerden artan beşamel sostan (aslında artmadı, lavaşın dürüm yaparak bir öğünde bitmeyeceğini anlayınca biraz fazla tutturmuştum.) üzerine gezdirdim. Biraz peynir ufaladım. İkinci lavaşı üstüne koyup beşamel sosu üzerine boca ettim. Sıcak fırında pişirdim. Üzeri nar gibi kızardı.
Beğenilirlik katsayısını, yani "albenisini" artırmak için yine rende kaşar kullandım. Bu tarz küçük hileler mutfakta can simididir, öyle değil mi?

Su böreği gibi bir şey oldu. Aslında daha küçük borcamda veya daha büyük lavaşla, tepsiyi kaplayacak kadar börek de yapılabilir. Yine de en fazla 4 kat falan kullanılabilir bence. Yoksa hamur olabilir. Oğlum bile beğendi ki, kendisinin damak tadı iyidir; okuldan gelince indirdi gövdeye afiyetle.

PERDE AKSESUARLARININ HİKAYESİ

2011-11-20T13:24:00.000-08:00

Bu hafta kuzenimin düğünü vardı. Çok güzel bir gelin oldu kızımız. Allah ömür boyu mutluluk versin genç çifte.

Düğünde ve düğünün ertesindeki arkadaş günümüzde, herkes bana bu topları sordu. Geldiğim son durum aslında "deneye deneye (inşaallah) yanılmama aşaması " diyebiliriz. Şimdilik bazı eksik malzemelerim var, sipariş ettim, gelmesini bekliyorum. Bu arada topları tamamlamaya ve mumlu ipe değişik şekillerde dizerek en yakışan dizaynı bulmaya çalışıyorum. Yeni evimin perdeleri takıldı. Perdeci bu tür perde aksesuarlarını doldurmuş getirmiş. Hakikaten çok şıktı bazıları. Ama salonun kahve-turkuaz yanar döner fonuna uygun bir sarkıt da yoktu. Dediğine göre, salon ve yemek odasına 7, yatak odasına 7 tane bu toplardan takmalıymışız. Perdenin hakkıymış. "Tamam da" dedim, "bu aksesuarlar fiyata dahil mi?" Değilmiş elbette. Tanesi 50 TLcik imiş. Hesabım kuvvetli değildir, lakin oracıkta şu işlemi yapıverdim: 14X50=700 TL. Diğer odalar hesapta yok bile. Gözümde Dolar işaretleri yanıp sönmeye başladı, aynı çizgifilm kahramanlarınınki gibi. Gerçi fonları duvara tutturmak için ransor mudur nedir, işte o aksesuarlardan ve yatak odasında da fonu bağlamak için klipsli bir materyalden gerektiği miktarlarda aldım. Ama bakın gerekliydi... Ama çok beğendim napayım? Ama benim de bir tahammül gücüm var değil mi? :)

Sonuç olarak sarkıtları almadım. "Eşim bu parayı hayatta vermez, sen aksesuarlarını topla götür" dedim. İhaleyi eşime bağladım ama aslına bakarsanız ben de vermem bu parayı. "Ayol ben kaç gün çalışıyorum o paraya senin haberin var mı perdeciii" Beni bırak Türkiyede insanlar bu paraya 1 ay aile geçindiriyorlar. Baştan itibaren 3 resim, yatak odasının fonu olan kahverengi sakallı tülle kaplandı. Tüller, perdecinin duvara tutturmak veya kendi üstüne toplamak için kullanılan aparatları almazsam diye getirdiği, fon kumaşından yapılmış tutturma kurdelalarıydı. Onları kesip katlayarak ve elde dikerek topu kapladım, etrafına da fırdolayı taşlı şerit diktim. Küçük, kahverengi, pırıltılı toplar bildiğiniz pinpon topu. Kahverengi oje ile bir kaç boyayarak rengini değiştirdim. Kuruyunca sarı yaldızlı oje sürdüm. Bu arada önceden pinpon toplarını delip, bildiğimiz çöp-şişlere takarak hem boncuk deliği oluşturdum, hem de elimi fazla kirletmeden boyamayı bitirebildim.

Alttaki 4 resimde gördükleriniz, salon fon kumaşlarıyla kaplanan topların geçirdiği evrimin sonucudur. Aralarına boncukçularda bulabildiğim en büyük boy cam boncuklardan, yanar döner boncuklardan, kahverengi, kadifemsi, eliptik boncuklardan ve yine sedefli oje ile bazı oluşturulmuş, üstüne simli oje sürülerek tamamlanmış pinpon toplarından serpiştirdim. Dizme işleminde mumlu ip kullandım.

Bu gördükleriniz bitmiş halleri değil. Bir hevesle yapılmış denemelerdir. Son olarak büyük boy zincire bağlamayı ve perde tokasıyla kornişe takmayı düşünüyorum. Tabi bir de en alta püskül ilave olacak.

Sizler için eski perdelerime çengelli iğne ile tutturdum. Evin ısınma sorunu hallolduğunda, temizlik için falan nasıl olsa gider, sizler için yerinde ve son hallerini görüntülerim diye düşünüyorum.

Son söz 1: Aslında perdecinin dediği kadar çok sarkıt yapmayabilirim. Bakalım... Duruma göre önce bir miktar üretip perdelere takayım, gerekirse 14 değil 24 tane bile yaparım.

Son söz 2: Şimdilik 100 TL kadar harcadım. Afyonkarahisar'da icnik boncuk pahalı. Hele taşlı ip çok pahalıydı. İstanbul'da Ankara veya İzmir'de bu fiyata bile ulaşmayacağını tahmin ediyorum.

Son söz 3: İş bittiğinde 150 TL'lik bir maliyetim olacağını düşünüyorum, güzel olmazsa da 700+150=850 TL'lik bir masrafım:)))

PERDE AKSESUARLARIM

2011-11-14T14:10:00.001-08:00

Küçük ve yumuşak futbol toplarının etrafını fon perdelerimin kumaşı ile kapladım, etraflarına taşlı şerit dikmeye başladım. Taşlı şeritleri yapıştırmayı da düşündüm ama böylesi daha temiz bir çalışma oldu bence. Geç oluyor ama temiz oluyor galiba.

Bir sürü de fotoğraf çektim. Sonra da fotoğraflarıma, -sanki sanat eseriymişler gibi- kıyamadım, hepsini sizler de görün istedim.

ŞU SAYFAYA BİR BAKAR MISINIZ LÜTFEN

2011-11-10T13:47:00.000-08:00

http://nihalerpeden.blogspot.com/2011/11/fistik-sever-misiniz-buyrun-o-halde.html

MUAMMALI, ÇOK HUMMALI BİR İŞ...

2011-11-07T14:47:00.000-08:00

Bu bir "bakın yeni ojelerime" yazısı değildir. Zaten ömrüm boyu edindiğim ojeleri toplasanız sayısı bu kadar etmez.

Bu bir "toplara bakın, spora başladım" yazısı maalesef değildir. Zaten spora bir başlasam, bir incelsem tığ gibi, bir hafiflesem, ilk size muştularım...

Bu bir "yeni kumaşlar aldım" yazısı da değildir. Zaten böyle simli, sakallı, yanar dönerli kumaşlarla çizgisi sade bir insan kendisine ne diker ki?

Bu bir "takı yapıyorum" yazısı hiç değildir. Zaten bu kadar kocaman boncuk, bu kadar kalın zincirden oluşan takıyı üstümde hayal bile edemem...

Bu bir "fırında şiş bilmem ne pişirdim" yazısı hiç mi hiç değildir. Zaten son zamanlarda boğazıma düşmüşüm gibi, ha bire tarif vermişim. Yeni bir tarif daha verirsem bloğumu "nurtenyedi" diye değiştirmem gerekecek.

Pekiii, bu kargaşanın, bu birbiriyle alakasız bir sürü şeyin bir araya gelmesinin sebebi ne ola ki? Az sonra....

KENAR DANTELİ

2011-11-06T14:34:00.000-08:00

İp bitince yarım kalan bir kenar danteli. Geçen sene yaptığım örgü bahtaniyenin kenarına geçecekti. İpini aldım. Nasip olursa bir ara da örer kenarına geçiririm. Bu arada siz bir görün istedim.

BAYRAM KUTLAMASI VE AFYON'UN MEŞHUR HURMA BAKLAVASI

2011-11-05T13:35:00.000-07:00

Öncelikle tüm vatandaşlarımızın ve Müslüman aleminin Kurban Bayramını kutluyorum. Bayrama uygun olarak da bir tatlı tarifi vermek istiyorum.

Bu tatlı Afyon'un en meşhur ve eski tatlı tariflerindendir. Çocukluğumda anneannem ve babaannem yaparlardı, nur içinde yatsınlar. Şimdi de annem, kardeşime ve bana seviyoruz diye özel olarak pişirir sağ olsun.

Damak alışık olunca istiyor bu tadı. Ancak her dakika annemi nereden bulup yaptıracağım? Annemden tarifi aldım. Hem de onlarca kere. Ama tarifler çok basit bile olsa aklımda kalmıyor. Bir de yazma özürlüyüm ki sormayın. Anneme tarifi o kadar çok sordum ki, şimdi telefon açıp "anneee, bil bakalım sana ne soracağım" desem, "hurma baklavası mı yapacaksın" diye sorar.

MALZEMELER:

1 paket erimiş margarin

1/2 çay bardağı sıvı yağ

1/2 çay bardağı suda eritilmiş 1 tatlı kaşığı karbonat

isteğe göre fındık, fıstık, ceviz

aldığı kadar un (ben 5 su bardağı kadar koyduğumu düşünüyorum)

Tüm malzemelerden yumuşak bir hamur tutun. Fındıktan büyük cevizden küçük parçalar koparın. Avuç içinde yuvarlayın, mekik şekline getirin. Ortasına baş parmağınızın yan tarafıyla küçük dokunuşlar kondurarak yassıltın. Ama yamyassı olmayacak. Tepsiye dizin. Tepsiyi yağlamaya gerek yok. Önceden ısıtılmış fırında rengi değişene kadar pişirin. Çıkınca şerbetini dökün.

ŞERBETİ:

3 su bardağı şeker

2,5 su bardağı su

Gördüğünüz gibi, son derece kolay bir tatlı. Malzemeyi aklımda tutamamam tamamen benim bu konudaki yeteneksizliğim.

DİPNOT: Anneannem ve babaannem bu tatlıda sadece fıstık kullanırlardı. Fıstığı hamurun içine koymazlardı. Elde yuvarlayıp mekik haline getirdikten sonra üstüne bastırdıkları yere yarım fıstık yerleştirirlerdi. Öylesi de çok hoştur. Her iki şeklini de deneyin derim. Mutlaka beğeneceksiniz.

TEFLON TENCERE PASTASI

2011-10-30T02:30:00.000-07:00

Aşağıda 1 hafta ara ile yaptığım 2 ayrı pastanın resimleri var. Aynı malzeme ve teknikle çalıştım. Sadece kakaoyu birinin kekine, diğerinin kremasına koydum, o kadar. Bir sürü fotoğraf çektim. Tabiki profösyonel çekimler olmadığından, bir orasından, bir burasından çekiyorum. Teknik meknik hak getire elbette. Sonra da bütün resimleri yayınlamak istiyorum. Hani benim de şöyle görselliği mükemmel fotoğraflarım olsa, tek bir karede işi halledeceğim ama, yok. Fotoğraf tekniğini bırakın, pastanın kesimi bile güzel olmamış. Yine de bu tadının garantisini bozamıyor. Yapın ve afiyetle yiyin.

KEK MALZEMESİ:

5 yumurta

1 su bardağı şeker

1 su bardağı pirinç unu

1 çay bardağı sıvı yağ

1 pk. kabartma tozu

kakao (isteğe bağlı)

Kek hamuru tutturulur. Margarinle yağlanmış teflon tencereye dökülür. Ağzı hiç açılmadan, ocağın en kısık ateşinde 30-45 dakika pişirilir.

İlk 30 dakika kapağı hiç açmayın. "Ocağınızın en kısık ateşi" biraz belirsiz bir ifade olduğundan, kalan 15 dakikayı kürdan batırma testi ile bitirmenizde fayda var. Soğuyunca keki enine 2 parçaya bölüp arasına ve üstüne krema sürüp süslüyorsunuz.

KREMASI:

1 yemek kaşığı pirinç unu

2 yemek kaşığı un

2 su bardağı süt

6 yemek kaşığı şeker

vanilya

kakao (isteğe bağlı)

Bu tariften muhallebi gibi pişiriliyor.

KENDİ EKLEMELERİM:

Bana verilen tarif budur. Ama ben içine 1 paketten krem şanti hazırlayıp hem muhallebi hem de şanti soğukken mikserle karıştırarak çırpıyorum. Krema olarak bunu kullanıyorum. O gün değil ama ertesi gün tadı mükemmel oluyor.

Kremayı kakaolu yapacaksam, muhallebisi pişip altını kapatınca o günkü bonkörlüğüme bağlı olarak 1/2 veya 1 paket çikolata katıp karıştırarak eritiyorum. Tabi çikolatanın miktarı, o anda canımın çikolata çekmesine (çekeceği kesin de ne kadar çekeceğine) falan da bağlı bir durum.

Evde çikolata yoksa kahvaltılık Nutella, Şokella falan da iş görür. Kavanozun 1/3 ünü falan boca edin.

Evde çikolata adına hiç bir şey yoksa kakaolu krem şanti de hazırlayıp muhallebi soğuyunca karıştırabilirsiniz ama çikolata bence esastır.

Kakaolu krem şanti de yoksa muhallebiyi ocaktan alıp, içinin sıcağıyla erimesi için 20-25 gr kadar margarin ekleyebilirsiniz. Yine de imkanı varsa, çocuğu bakkala falan gönderip çikolata aldırın.

Çocuk okuldaysa dolapları bir karıştırın, bir kaç eksik daha tespit edin. Gidin markete sıkı bir alışveriş yapın kardeşim.

Anlaşıldığı üzere çikolata krizim tuttu. Gidip zulaları bi karıştırayım.

KUTLAMA

2011-10-29T13:07:00.000-07:00

ULUSUMUZUN BAYRAMI KUTLU OLSUN.

BİZE BU ÜLKEYİ CANLARI PAHASINA İŞGALDEN KURTARARAK, YURT EDİNDİRENLERE,

İNKILAPLARLA VE YENİ DÜZENLEMELERLE MEDENİ ÜLKELER SINIFINI HEDEF ALMAMIZI SAĞLAYANLARA,

DAHİLİ VE HARİCİ BEDHAHLARIMIZA KARŞI UYARANLARA, VE ONLARA CEPHE ALIP KAFA TUTABİLENLERE,

SINIR BOYLARINDA BİZ RAHAT UYUYABİLELİM DİYE CANINI HİÇE SAYARAK, ANASINA, BABASINA, EŞİNE, EVLADINA DOYAMADAN HAYATININ BAHARINDA ŞEHADET ŞERBETİNİ İÇEN VATAN EVLATLARINA,

GENCECİK YAŞINDA GÖREV BAŞINDA YARALANAN, GAZİ OLARAK HAYATINA DEVAM ETMEK ZORUNDA KALANLARA,

SONSUZ TEŞEKKÜRLERİMİZİ SUNUYORUZ. ALLAH BU YOLDA ÖLENLERE RAHMET EYLESİN, KALANLARA SELAMET VERSİN. ULUSUMUZUN BİRLİK VE BERABERLİĞİNE GÖZ DİKENLERE İSE MEYDAN VERMESİN, DOĞRU YOLU GÖSTERSİN.

UZUN UPUZUN BİR KABAK

2011-10-15T15:03:00.000-07:00

Geçenlerde kış hazırlıklarından bahsederken yöresel bir kabaktan bahsetmiş ve bulabilirsem fotoğraflarını yayınlayacağımı söylemiştim. Annem bize gelirken sokak başında traktörle köyden sebze getirmiş bir köylüden bu kabaklardan 6 kilo kadar almış. Bana da gidip bir o kadar daha aldı.
Hepsini soyduk. Önce boyuna dilimledik, bu arada çekirdek yataklarını temizledik, yıkayıp süzdürdük.

Sonra da enine dilimleyip bir lokmalık hale soktuk. Buzdolabı poşetlerine birer pişirimlik doldurup buzluğa attık.

İlk fotoğrafta yanına uzaktan kumanda koydum ki, boyutları hakkında bir fikir edinebilesiniz. Ancak bu boy, annemin "aman taze olsun, körpe olsun" titizliği ile seçilmiş en kısaları. 2-3 katı daha uzunları var desem...

RENGARENK

2011-10-13T14:55:00.000-07:00

Çatıyı kapattım, duvarların mantolamasına geçtim. Gerçek inşaatta sıra bu mudur bilmem. Ben öyle uygun gördüm. Akşamları dizi izlerken bir kaç sıra örüyorum. İlk 3-4 renkli sıra örüldükten sonra iş kolaylaşıyor. Çünkü her sırada baştan ve sondan toplam 2 kutucuk azalıyor.

50. İZLEYİCİ

2011-10-12T14:40:00.000-07:00

Fazla verimli bir blogcu değilim. Ama benden umutlu arkadaşların varlığını görmek, açıkçası sevindiriyor beni ve gayrete getiriyor. 100. arkadaşımı merakla bekliyorum. Dalya dediğimde kendisine göndermek için bir de hediye hazırlayasım var şimdiden. Kapıları açtım bekliyorum 100. arkadaşım.

RESİMSİZ, BOL YAZILI, AZ MATRAK, ÇOK GERÇEK

2011-10-12T13:03:00.000-07:00

Yağlıboya tablolar çalıştım bir zamanlar. Yağlıboya zor iş. Gerektiği zaman elindeki boyamayı bırakıp bir kaç gün bekletebileceğin bir atölye istiyor. Atölye pek bir iddialı oldu biliyorum. İnsanlar sefer tası gibi üst üste binalarda, mütayidin minimum alana sıkıştırmaya çalıştığı maksimum sayıdaki nohut oda bakla sofa evlerde yaşıyorlar, biliyorum. Hepimiz böyle yaşıyoruz. Dolayısıyla evde bir atölye mümkün değil. Kazanç getirmeyen bir hobi için de dışarıda bir atölye tutmak herkesin harcı değil.

Demem o ki, resim maceramı zaman zemin uygun olmadığı için erteliyorum. Yine de içime bir boyacı kaçmış olmalı ki, ne ediyorum ediyorum, akşamları ya bir ressamın resimlerini izlemek için dilini bilmediğim yabancı sitelere dalıyorum ya da ahşap boyamacı dostların bloglarını geziyorum. En sık ziyaret ettiğim bloglardan biri sevgili
http://hobivakti.blogspot.com/ . Çok güzel işleri var arkadaşımızın. Boyamaları da süper. Bloğuna bir yorum bıraktım. Kendim yazdım diye değil ama çok beğendim, hislerimi sizinle de paylaşmak adına yorumu bir de kendi bloğuma aldım:

"Sonunda ama, ben biliyorum sonunda, beni de kendinize benzeteceksiniz, herbirşeyleri boyayacağım. Kendi evimdeki kapılar, mutfak dolapları, masalar sandalyeler dahil, ahşap ne varsa boyadıktan sonra; gittiğim misafirliklerde de "acaba bu evde ne boyayabilirim" derdine düşüp, elalemin mobilyalarının, tammüden mi olur artık, taksirle mi olur bilmem, canlarına okuyacağım. Bakın bunu yapacağım ve sebebi siz boyamacı blogerlar olacaksınız. Ahanda buradan kendimi ihbar ediyorum. Ki ahşap boyama adına hayatta kapı tokmağı boyamışlığım yok.. O derece yani. Nerden keşfettim ben sizleri bilmem ki...
Süpper işler, ne denir, doğruya doğru... Sevgiler, selamlar gönderiyorum."

İşte buuu. Valla işlerim biraz yoluna girsin boyamaya, peçete transfer etmeye falan başlayacağım. Çay peçetelerine bakış açımı değiştiren transferci, ahşap boyamacı, cam süslemeci dostlara selam olsun.

ARKADAŞLARDAN

2011-10-11T14:11:00.000-07:00

Haftasonunu gezmeyle geçirdim. Cumartesi akraba günüm, pazar arkadaş günüm vardı. Bazan aynı haftasonuna denk gelebiliyor. Gezme insanı yorar mı? Benim gibi alışık olmayan bünyeyi sarsabiliyor. Ama muhabbetler hoştu, neşeli bir haftasonuydu, hiiç şikayetim yok.

Sizlere de güzel modeller görüntüledim, becerikli dostlardan. İlki sevgili Hatice'den yuvarlak örtü: Desen tekrarı ile büyüyen ve istinasız her boyu çok şık duran bir model. Hem yatak odasının küçük parçalarını hem de büyük boy parçasını gördüm, çok beğendim. Aslında örtünün tamamını da fotoğrafladığımı düşünüyordum ama sanırım çekmemişim. Tekrarlarla devam eden asıl desen aşağıdaki fotoğrafta çok net belli. Kenarlarını anlaşılsın diye ayrıca görüntüledim. Güle güle kullansın arkadaşımın şeker kızları.
Kenar desen aşağıdaki gibidir.

Bu da Sevgili Ayşe Hanım'ın ortalarını mekik oyası, taç yapraklarını iğne oyası ile oluşturduğu bir havlu kenarı modeli. Bitmişi yanında yoktu maalesef. Mekik oyası yaparken eli o kadar hızlıydı ki... Sadece maşallah diyebiliyorum.

Aşağıdaki model de Ayşe Hanım'dan havlu kenarı. Yine bir mekik-iğne oyası birlikteliği. Çok net, temiz bir çalışma. Ellerine sağlık Ayşe Hanımcığım.

EV Mİ YAPIYORUM ACABA?

2011-10-05T13:57:00.000-07:00

16 motiften oluşan 6 blok hazırladım. Beyazla birleştirdim, yatağıma serip seyrettim. Fazla ince uzun geldi gözüme. Boyuna 3 enine 2 blok iyi bir görüntü vermedi. 3X3 daha güzel bir görsellik sergilerdi ama motif ve blok tekrarı hem beni hem gözü yoracaktı. Her zamanki gibi hiç tereddüt etmeden, 2 parçasını birleşme yerinden çatır çatır söktüm, acımadan...

Şimdi 4X4 kare büyük bloğa bir köşesinden 3 beyaz, 1 renkli azalan şeritler örmeye başladım. Ortaya çıkmasını ümit ettiğim şeyi ben biliyorum. Dilerim size de gösterebileceğim bir şey ortaya çıkarabilirim. Şimdilik çocukların ilkokul resimlerindeki evlere benziyor.

Yavaş ilerlememin tek sebebi sizlersiniz. Güzel bloklarınıza girince, çıkmak bilmiyorum netten ve örgüye zaman kalmıyor. Oohhh, attım sorumluluğu da üstünüze, pir-ü pak oldum, en temizinden:))

KADRİYE ABLA BU GÖRÜNTÜLERİ TANIDIN MI?

2011-10-04T09:05:00.000-07:00

Fotoğraflar sevgili Kadriye Abla'nın haberi olmadan çekildi. O misafirleri uğurlarken ben kendisine sürpriz yapmak için çektim. İşlemeler ona ait. Çok şık ve dekoratif bir takım ortaya çıkarmış. Ellerine sağlık.

Bu aralar ben de, goblen satan sitelere bakıyorum. Aranızda daha önce internetten goblen alıp işlemiş olan varsa yardım istiyorum. Çiçek ve manzara hazır kit goblen tablo alıp işlemek istiyorum. Kanaviçem geldi, üstünüze afiyet:) Güvenilir ve gobleni kaliteli site adresi verir misiniz?

VİTRA AMBALAJ YAPMAYI BİLMİYOR

2011-10-04T08:31:00.000-07:00

Daha önce http://nurtenbegendi.blogspot.com/2011/08/vitra-beni-duyar-mi.html bu yazımda VİTRA'dan aldığımız küvetin başına gelenleri anlatmıştım. Küvet kırık çıkmıştı, üstelik ertesi günlerde fark edildi ki, küvetin montajı için gerekli bir malzeme küvet kolisinden çıkmamıştı. Yerine Allahtan, servis ustası tarafından, başka bir uyduruk malzeme kullanılmaya kalkılınca ve ön panel abes abes sırıtınca, eşim VİTRA bayisini bir güzel fırçalayıp yenisini istedi. Yeni küvet geçtiğimiz hafta gelmiş. Eve göndermeden içine bakmışlar bu sefer. Bilin bakalım ne olmuş? Yenisi de aynı yerden kırık gelmiş. Şaka gibi. Şimdi üst üste gelen bu iki kırık küvet üstüne üçüncüyü de bekliyoruz. 2 Haftaya kadar gelecek nasipse:)

İşin ilginç tarafı, önceki blog yazımı da link vererek, VİTRA'nın sitesindeki "bize yazın, bize ulaşın" vb haberleşme sayfasına durumumuzu bildirdim. Eşim de yazmış. Ama ne bir özür, ne de başka bir şey. İnsan mail adresine dönmez mi tüketicinin? O zaman ne demeye koskoca internet sitesi hazırlayıp "dilekler, şikayetler, bize yazın" türünden bir menü açıyorsunuz ki?

Güvenilir marka ve kalite konusunda kendisine inandığımız VİTRA müşteri memnuniyetinden sınıfta kaldı.

BEYAZ BAHTANİYE

2011-09-30T13:55:00.000-07:00

Epeydir sayfamı yenilemiyordum. Çok sıkıntılı günler yaşadık. Sevgili dayıcığımı kaybettik, genç denecek bir yaşında. Allah rahmet eylesin.

Ama hayat kalanlar için devam ediyor. Acıkıyoruz, susuyoruz, uykumuz geliyor, yiyoruz, içiyoruz.

Uzun zamandır ses soluk vermesem de benden ümit kesmeyenler varmış. İzlemeye almışlar. Pek sevindirik oldum. Bu renkli yazıyı onlara gönderiyorum. Hoş geldiler, sefa getirdiler bloğuma.

Görüldüğü gibi, bahtaniyem devam ediyor, gittikçe büyüyor.

KADRİYE ABLA'YA HOŞ GELDİN POSTU

2011-09-09T01:09:00.000-07:00

Kadriye Abla annemin dayısının kızı. Üstüne çok şeyler yazılacak, methiyeler düzülecek bir can insan. Herşeye merak sardı başardı, bir tek internet alemine girmedi. Onun gibi ince zevkleri olan bir insan nette neler neler bulacak bir fark etse, hepimizin tozunu attırır ya, neysee..

Dün beraberdik ve bloğumun adresini verdim. Girip girmediğini bilmiyorum. Hani ezkaza gelirse, kendisini yeni bahtaniyemin yeni görüntüleriyle selamlamak, "hoşgeldiiiinnn" derken şeker yerine şeker renkli motif bahtaniyemle karşılamak istedim. Atıf Kadriye Abla'ya, görüntüler herkese gelsin.

SÖZÜNÜ TUTAMAMACA, YENİ İPLER ALMACA...

2011-09-06T07:47:00.001-07:00

Kendi kendime, yeni işlere girişmeyeceğime dair söz vermiştim; her zamanki gibi. Bir süredir iş yerimin değişmesi ve yeni iş yerime yakın ipçi bulunmaması yüzünden aslında sözümde de durmuş oluyordum. Neredeyse 1 senedir, öremeyeceğim ipleri ve dikemeyeceğim kumaşları almıyordum ve kendimi de bu başarımdan dolayı kutluyordum.

Bayram sonu için 2 hafta izin aldım; yeni evin temizliği, dolapların kurulumu, yerleşme, mümkünse taşınma falan için. Ama bayramdan önce mutfak ve banyo dolaplarımızla gardroplar ve vestiyeri bitirip kurmayı vaad eden dolapçımız, önce bayramdan hemen sonra teslimat için söz verdi, şimdi de hayatlarından endişe etmemizi gerektiren bir suskunluğun içine girdi. Karşılıklı olarak susuyoruz. Eşim artık "MUHATTAP" bile olmamaya karar verdi anlaşılan.

Biz de ana oğul, babayı işe gönderince atlıyoruz arabaya, yeni eve gidiyoruz. Zaten daha önceden 2 defa temizlik yaptırmıştım. Ama parkeler ışığa doğru bakınca hala daha lekeli görünüyor. Bu yüzden hemen her gidişimde viledayla şöyle bir üstünden geçiyorum. Gerçi halı kilim eşya olsa sınırlar belli olur, ayaklarımızla her yere girmeyiz. Biraz da biz kirletiyoruz. Hesaplarıma göre on yüz milyon bin kere daha silersem temiz olacak artık.

Dün eve dönerken yolu değiştirip ipçiye uğradım. Koca bir Migros poşeti dolusu ip aldım. Nasıl olsa ertesi gün işe gitmek yok ya, gece sabahla kucaklaşana kadar, oturup rengarenk motifler ördüm. Nasıl zevkliydi anlatamam renklerle oynamak. Evet örgü bahtaniye biraz pahalı, az birazdan biraz daha fazla da meşakkatli. Ama çok güzel kafa dağıtıyor. Hele çılgın renkleri.. İnsan bakmalara doyamıyor. Siz de görün diye bir sürü fotoğraf çektim. Ne yapayım, ustaları beklerken ben de kendim usta olduğum alanlarda hizmete devam edeyim bari...

TESADÜFEN PRATİK

2011-08-28T07:44:00.000-07:00

Ramazanda sakarlıklarım da olmuyor değil. Tavuk sularını buzluk kaplarına koyup donduruyorum. Daha sonra da kullanıyorum. Pilav yaparken bu donmuş etsuyundan kullanmak istedim ama sanki düz suya pilav salar gibi de gerektiği kadar su koydum. Gerektiği kadar su + gerektiği kadar et suyu = gerekmediği kadar sıvı görünen bir pilav! İş işten geçmeden hemen 2 patates soydum. Kalın halkalar şeklinde doğradım. Pilavın içine gömdüm. Suyun fazlasını alarak hem haşlandılar, hem de pilavın lapa olmasını engellediler.

Akşam yemekte bu patates dilimlerini de etin yanında servis etmek isterken birden kafamın içinde ampüller yandı. Patatesleri bir tabağa dizdim. Üzerlerine de daha önceden közleyip kabuklarını soyduğum ve zeytinyağında sarımsak parçacıklarıyla çevirdiğim kırmızı biberlerden koydum. Adeta "olmayana ergi" metoduyla oldurulmuş bir garnitür elde ettim:)

Denemenizi önereceğim ama pilava fazladan su koyup sonunda her zaman başarılı olunamayabilir. Siz paşa paşa önceden patatesleri haşlamayı deneyin:)))

DIYdık DIYmadık DEMEYİN

2011-08-27T07:12:00.000-07:00

Apartmada doğalgaza geçiş sancısı var. Alt katımız kalorifer dairesi. Hummalı bir inşaatın içindeyiz. Bayram temizliğini bırakın, toz alsam yazık. Hal böyle olunca; öğleden beri aslında kitap okumak amacıyla girdiğim oturma odasında, bilgisayarımı görüp blog başına çöreklenmiş vaziyetteyim. Önce kendi arkadaşlarıma bir baktım. Sonra onların arkadaşlarına gittim. En sonunda da arada bir baktığım yabancı bloglardan birinin arkadaşlarının arkadaşlarından birinde buldum kendimi:) Kadın herşeyler yapmış: Örgü, dantel, takı, keçe... Takı işini pek bir boşladığımı düşündüm. Sonra daha geçenlerde yapmaya başladığım bir DIY projesi aklıma geldi, onca bloğu gezip dolaşmanın da verdiği şevkle sizlerle pylaşmak istedim.

Aşağıdaki ütüsüz ve kolsuz tunik, bir kaç sene önce mayo üstüne giymek için aldığım bir pazar mahsülüdür. Hiiiç giymedim. Giymeye teşebbüs bile etmedim. Bürümcükler suyu görünce daralıyor ya, mayonun üstünde her tarafıma yapışan bir şey olsun istemedim. Peki ne demeye aldım? Pazar psikolojisi!
Tuniğin kollarını çıkardım, uzunlamasına 3 parmak eninde kestim, temiz dikişle uzun şeritler elde ettim.

Dört tanesinden saç örgüsü yaptım:

Başlangıcını görmek isteyenler aşağıya bakabilirler:

İki koldan 2 bileklik, 1 boyunluk çıktı. Aslında ben upuzun 2 parça ördüm, biri boyunluk oldu, diğerini ikiye kesip 2 bileklik yaptım. Kestiğim yerleri ve başlangıç noktalarını kumaştan birer dikdörtgen parça daha keserek temizledim. Şimdi oralara gizli ilik düğme dikmek istiyorum. Saç örgünün üstüne kahverengi pullar ve mavi kahve boncuklarla gelişi güzel işlemeler yaptım. Ben şimdiden beğendim. Tek sorun, kendi giyim-kuşam tarzıma bu takımı nasıl uyduracağım? Galiba en garantili kullanım, benim için elbette, beyaz gömlek içidir. Bakalım bitince görüntüler, sizlerle de paylaşırım artık.

VİTRA BENİ DUYAR MI?

2011-08-22T01:00:00.000-07:00

Yaklaşık 5 yıl önce bir kooperatife girdik. Hedef 2-2,5 senede müstakil, bahçeli evimizde oturmak, çimene basmak, çiçek, belki de akşam yemeğinde salatalarımıza yetecek kadar organik domates yetiştirmekti. Ancak anladık ki, inşaat sektörünün her safhası vaad edilenin en iyi ihtimalle 2 katı sürede tamamlanıyordu. Hele son 1 yıldır, sözüne güvenip plan yaptığımız bütün ustaların, sadece yalan söylemenin ustası olduğunu "kesinlikle" öğrendik. Bir kartonpiyercimiz vardı mesela, en kötüsü; 10 günde yaparım dediği tavanları yaklaşık 8 ayda bitirdi.

Evlerin içlerini site sakinleri kendi zevklerine göre kendileri yaptırıyor. Banyo ve tuvaletlerimiz bitti. Sıra klozet, lavabo, duş teknesi ve küvet gibi şeylere geldi. İnternetten epeyce araştırdık. Ama fotoğraflardan hiç bir şey net anlaşılmıyor. Çankkale Seramik ve Vitra arasında kaldık ve kalitesine güvenerek Vitra'da karar kıldık. Bu arada diğeri de gayet kaliteli ama biz Vitra olsun dedik.

Afyon için, "bütün yolların kesiştiği yer" falan denir ya, inşaat malzemelerinin transferinde külli yalan bir laf bu. İster Çanakkale olsun ister Vitra hiç bir küvet, lavabo veya klozet 14 günden önce Afyon'a gelmiyor. Üstelik koskoca bayiler bile, numune olsun diye üç beş çeşit malzeme getirmiyorlar. İnternetten veya orada gördüklerinizin aynısı olan kataloglardan ürünü beğendirip sipariş ediyorlar ve sipariş üzerine mal geliyor. Bayisiniz ama teşhir için bile doğru dürüst ürün barındırmaya yatırım yapmıyorsunuz. Nasıl ama temiz iş değil mi?

Bizim siparişimiz olan ürünler geldi sonunda. Hafta ortası falan gelmiş, bugün de montajını yaptırdık. Eşim erken gitti inşaata, ben de akşama doğru. Küvetin bir köşesi ve ön panelin bir köşesi kırıkmış. Ya yüklerken, ya taşıma şirketinin sorumluluğundayken, ya da bayide bir kaza oldu. Her halikarda da bayinin bundan haberdar olmaması mümkün değil. Sonuçta onlar teslim aldı.

Eşime "bu kırık küveti kabul etmememiz gerektiğini, benzerleri daha ucuzken, üstelik Koçtaşta bizimkinin yarı fiyatına da küvetler varken, eşek yüküyle parayı bu ayıplı mal için mi ödediğimizi" falan söyledim ama olmadı. Adamcağız son 1 yılını, bizzat usta peşinde dolanarak ve tutulmayan sözler alarak geçirdiği için bıkmıştı. "Ne sigortayla, ne kargoyla, ne bayiyle, ne Vitrayla uğraşacak hali kalmadığını, bir an önce şu ustalar tayfasından kurtulmak istediğini" söyledi. İtiraz etsek en iyi ihtimalle yeniden montajı 15 gün daha atacaktı. Artık bıkmıştı.

Eşim çok nadiren bu çeşit bir yılgınlık içine girer; pes ettiğini görmedim hatta. "Ben bunu internete yazarım, Vitra'ya da yazarım ama" dedim. "Yaz nereye istiyorsan" dedi.

Şimdi biz hakkımız olduğu halde, bıktığımız için ürünü geri çevirmedik, tamam. Ama eğer Vitra sesimi duyar ve duşakabinci siparişleri bitirinceye kadar acilen bir yeni küvet gönderirse, veya acil olarak bir küvet daha göndereceğine teminat verirse, eşim sanırım mecburen beklemeye ve değiştirmeye razı olur. Yoksa asla tükürdüğünü yalamaz ve aslında ailecek hepimiz bu inşaat sektörünün ta içine tükürecek kadar da tiksindik, yaşadığımız bu süreçte.

Küvetin ve ön panelin nasıl kırıldığının hikayesi zerre kadar ilgilendirmiyor beni. Ey Vitra, sizin de kabahatiniz büyük. Küçük bir çaydanlık paket ediyor gibi dandik bir ambalaj kullanmışsınız. 20-25 kiloluk serum kolilerinin bile köşeleri mukavemetli olsun diye çift kat çalışılıyor. Siz koskoca küveti ve panellerini üfürükten bir koliye emanet etmişsiniz. Kalite üretimle bitmez. Son kullanıcının memnuniyetidir sizin kaliteniz. Şimdi birkaç gün içinde bana bir cevap vermezseniz bu yazıyı haftada bir tekrar tekrar yayınlayacağım. Olumlu bir cevap alırsam, onu da her fırsatta bunu bloğumda yayınlayacağım.

Şimdi gelelim görsellere:

Ön panel, duvarda dik duruyor, henüz montajlı değil. Çekimi tepesinden yaptım:

Henüz ön panel monte edilmemiş hali:

Kapı kadar ama dayanıksız Vitra kolisi:

KIŞ HAZIRLIKLARI, BİTMEYEN İŞLER

2011-08-13T08:09:00.000-07:00

Bloğum hobici olarak başladığı hayatına aşçı olarak devam ediyor artık. Sayfama sürekli yemek postları girmeye başladım.

Ramazan münasebetiyle ha bire yemek yaptığımı sanıyorum ama galiba işin özü farklı: Yaz bitmeden bulduğum her fırsatta kışlıkları aradan çıkarmaya çalışıyorum.

Taze fasülye aldım, annem ayıkladı, kırdı, ben de yıkayıp kuruttum. Aslında hala kurutuyorum. Şu an yemek masamın üzeri kurumakta olan fasülyelerin işgali altında.

Hastanede bir çalışanımız karadut satıyormuş, 2 kilo alıp reçel yaptım.

3-4 kilo kadar kırmızı erikten marmelat yaptım.

Afyonkarahisar'da "uzun kabak" dediğimiz, köylülerin getirdiği bir kabak türü var. Bildiğimiz yemeklik kabaktan daha kalınca, iç çekirdek yapısı biraz farklı, asıl boyu çoook çok farklı bir kabak türü var. Kabağın boyu 45-50cm den 1,5 metreye kadar çıkıyor! Pek çok yerde bilinmez. İşte bu kabaklardan 10 kilo kadar falan aldım. Kabuklarını uzun uzun soydum, boyuna 4-6 parçaya dilimledim, yıkdım, çekirdek yataklarını temizledim, kuşbaşı doğrayıp bir pişirimlik olacak şekilde buzdolabı poşetleriyle buzluğa aldım. Kışın çok güzel uzun kabak pişireceğiz, size de tanıtacağım. Hatta sezonu bitmeden bulabilirsem fotoğraflayıp yayınlayacağım da sebzeyi.

Komşumuz bahçesinden kayısı toplamış 2 kilo kadar da bize verdi. "Mübarek gün yenmez, atılmasını önlemek lazım" dedim; ben tuttum reçel yaptım, kayısılar reçel tutmadı, akışkan bir sıvı oldu:) Üçüncü hamle yine benden geldi, blendırdan geçirip kavanozladım. Kayısıların artık itiraz edecek gücü kalmamıştı. Üstelik bir kaç akşamdır bu kayısılı konsantreyi suyla seyreltip buzla muamele ederek içiyoruz, enfes..

Birkaç kilo bezelye ve barbunya poşetledim, dolaba attım.

Dolmalık biber kurutuyorum. Aslında dolmalık biberler ipe dizilir ve balkonlarda rüzgar ve güneş ikilisi yardımıyla kurutulur. Ben içlerini temizleyip yıkayıp süzgece koyup pencere önünde güneşte kurutuyorum. Geçen sene de öyle yapmıştım. Çünkü sokağımızda yol çalışmaları ve yeni başlayan inşaat yüzünden çok toz var. Gerçi yemeden önce yıkanacak ve haşlanacak ama böyle de kuruyabiliyor.

Hal böyle, havalar da sıcak olunca, hobiye sıra gelmiyor. Yine de dün daha önceden kalıp çıkarıp kumaşını kestiğim bir bluzu diktim. Sonbahara şık, hanım hanımcık bir şey oldu. Aslında dün bitecekti. Akşam saatleri yaklaşınca yine yarım kaldı. İşin kötü tarafı, kesilenlerden artan kumaş parçalarını kaybettim. Bir bulsam, kol manşeti yapılacak:) Kim bilir hangi kumaş poşetinin içine tıktım? Evet ifade bu: "tıkmak". Çünkü eğer "koymuş" olsaydım, şimdiye kadar bulur ve yarım kalan bluzu, yarım saatte bitiriverirdim:( Kendime kızgınım. Dağıttım iyice son zamanlarda. Artık evi taşırken köklü bir derleme toparlama yapılacak; bu gerekliydi, farz oldu:))

Anna Karenina'yı okuyorum. Tercümesi oldukça iyi. Ama şekerim mi düşüyor bilmem, arada uyukluyorum.

Bu günlük bu kadar. Şimdi iftara hazırlanma zamanıdır. Allah ibadetlerimizi kabul etsin.

TENCERE BÖREĞİ

2011-08-12T12:29:00.000-07:00

Teflon tencerede börek pişirdim. Yapmak isteyenlere tarifini vereceğim. Sahur sofrasındaki görüntü aşağıdaki gibiydi. Çay eşliğinde afiyetle yedik. Nasıl baştan çıkarıcı bir görüntü değil mi? mmmmm nefissss!!!!

Teflon da olsa tencereyi margarinle yağlıyoruz.
İlk yufkayı tencereye seriyoruz. Margarinden fındıktan küçük 5-6 parçayı yufkanın değişik yerlerine serpiştiriyoruz. 1 şişe maden suyunu açıp yufkayı maden suyu ile ıslatıyoruz.

2. yufkayı elimizle parçalayarak bir katman daha oluşturuyoruz. Yine yağ parçacıkları ve maden suyu muamelesi yapıyoruz.

2. yufka bitince 1 patatesi çiğden rendeleyerek yufkaların üzerine eşit dağıtıyoruz. Tuzsuz veya az tuzlu bir parça peyniri patateslerin üstüne ufalıyoruz. Fotoğraf çekmeyi unutmuşum, patateslerin üstünü açarak çektim sizler için:

Kalan 3. yufkayı yine parçalayarak maden suyu ile ıslatıp margarin parçacıkları dağıtarak birkaç kerede bitiriyoruz. Tencerenin kenarından sarkan yufkaları büzüştürerek içeriye katlıyoruz. Kalan maden suyunu üzerine döküp margarin parçacıkları koyuyoruz. Toplamda tencere başına 25 gr margarin kullanmamışımdır. Yine tencere başına 1 şişe depozitosuz maden suyu kullandım. 2 tencere pişirdim.

Tencerenin kapağını sıkıca kapatıp kısık ateşte pişirmeye başlıyoruz.

Yufkalar balon gibi şişip inmeye başlayınca bir tahta spatülle böreğin altını üstüne çevirip bir de o tarafını pişiriyoruz.

Altı üstü nar gibi olunca yenmeye hazır demektir. Afiyet olsun.

PATLICAN MUSAKKA

2011-08-11T15:08:00.000-07:00

Afyonkarahisar'a ait, davet menüsünün en beğenilen yemeklerinden biridir. Daha önce de bir defa anlattığımı zannediyorum ama bu akşam bir kere daha sizlerle paylaşmak istedim.
Patlıcanlar bıçakla soyulur, 4 parmak kadar kalınlıkta önce enine, sonra bu enine parçalar 2-3 milimetre kalınlıkta boyuna dilimlenir. En az 1 saat bol tuzlu suda bekletilir ve acı suyunun çıkması sağlanır. Yağda kızartılır, tencereye dizilir.

Başka bir tarafta önceden ıslatılmış, düdüklüde yumuşatılmış nohutlar ılınınca, tek tek parmaklar arasına alınıp yuvarlanarak dış kabukları soyulur. Kıyma kavrulur, soğanlar yemeklik doğranır, az yağla kıyma üzerine ilave edilerek kavrulmaya devam edilir. Salça ile de bir kaç defa çevrilir. Su ilave edilir. Nohutlar da konularak bir kaç taşım kaynatılır. Bu harç patlıcanın üzerine yerleştirilerek patlıcanlar pişinceye kadar ocakta tutulur. Patlıcanlar önceden tuzlu suda tutulduğu için, yemeğe fazla tuz konulmaz.

Bu yemek eskiden nohutların üzerine patlıcan dizilerek pişerdi. Yuvarlak çay tepsisi büyüklüğünde bakır servis tepsilerine tencere ters çevrilir, nohutlar üstte kalınca şık bir görüntü oluşurdu. Ama o zamanlar 12-14 kişinin oturabildiği yuvarlak meydan sofralarında, musakka ortaya konularak, ortadan yenilirdi. Biz şimdi tabaklara servis ettiğimiz için tepsiye çevirmiyoruz. Dolayısıyla ben nohutları üste koyuyorum.

Mutlaka yapılması gereken bir yemek. Yapanların ellerine sağlık, yiyenlere afiyet olsun.

RAMAZAN BEREKETİ

2011-08-03T13:39:00.000-07:00

Daha şimdiden Ramazan'ın onda biri bitti. Günler çok hızlı geçiyor. Bugün aileden misafirimiz vardı yemeğe. O yüzden abartılmamış bir İftar yaptık hep beraber. İşte menümüz.

HAVUÇ ÇORBASI

KREPTE SEBZELİ ET

Un, yumurta ve sütle akışkan krep malzemesi hazırlanır. Teflon tavaya bir kepçe dökülüp altı üstü pişirilir.
Daha önceden iç harcı hazırlanacak. Ben az yağda kavrulmuş soğana bezelyeyi koydum. Önceden haşlayıp didiklediğim et ve suyundan az miktarını da bezelyelerin üstüne koyup 10 dakika kadar suyunu çektirdim. Harç olarak bu malzemeyi kullandım.

Krebin ortasına harçtan 1 kaşık koyup kenarlarını üstüne katladım. Katlı kısım alta gelecek şekilde tepsiye dizdim. Üzerlerine beşamel sos hazırlayıp döktüm ve fırınladım. Fırından çıkmasına 10 dakika kala üzerlerine rende kaşar ilave ettim. Bu kısımları fotoğraflamayı unutmuşum.

Yanına garnitür olması için, patatesleri soyup kalınca doğradım. Aslında elma dilimi şeklinde olmasını istedim ama patateslerim çok değişik ebatlardaydı. Olabildiği kadar oldu:) Tuz, sıvıyağ, kekik, karabiberle harmanlayıp borcama koydum. Kurumaması için üzerini aliminyum folyo ile örttüm. 20 dakika kadar yüksek ısıda pişirdim. Enfesti doğrusu.

Ramazan pidesiz olmaz elbette.

ZEYTİNYAĞLI TAZE FASÜLYE

Ayrıca Ev yapımı ayran ve ev yapımı meyve suyum vardı. Ramazanda menü arayan hanımlar, buyrun kolay ve tadı garantili bir menü.

BİR KAP SU

2011-08-02T13:46:00.000-07:00

Hayvan sahibi olmak çok büyük sorumluluk. Çocukken bir kedim vardı. Şimdi bir kuşumuz var. aman nasıl pasaklı birşey. O bizi seçip gelmedi. Biz gidip onu aldık. Dolayısıyla her türlü pisliğine, uçuşan tüylerine, yemlerini nasıl olup da tülünün üstünden atabiliyor bilmiyorum ama yem döküntülerine, mecburen, katlanıyoruz.

Oğlum bir köpek istiyor ama apartmanda köpek olmaz. Bir kedi alabiliriz ama malum kuş var. Şimdi durduk yere zavallı hayvana "bir kedi gördüm galiba" repliğini söyletmemek lazım değil mi?
Geçen gün karşı apartmanın kapısından bizim cama bakıp bakıp miyavlayan bir kedi gördüm. Malum havalar sıcak. Hemen susamış olabileceğini düşünüp bir tas su doldurup kapıya koydum. Haspam yüzüne bile bakmadı:) Uzun uzun miyavlamaya devam etti. Bir başka kedi geldi, beraber karşı apartmanın bahçesine girdiler. Sanırım kızı yemeğe çıkardı:)) Bahçede ciğer mi buldular ne? Biz yine de su vermeye devam edelim.

ÖRTMENİİM, BİR ŞEY SORABİLİR MİYİM?

2011-08-01T23:00:00.000-07:00

Sorum şu: Biz ilkokulda neden " de (da) ve ki'leri nerede ayrı, nerede bitişik yazacağımızı öğrenemiyoruz?"

Ben ayrı yazılacak de-da'nın nerelerde ve neden ayrı yazıldığını biliyorum, hatasız uyguluyorum ve anlatabilirim. Ayrı yazılan ki'nin de nerelerde ayrı yazıldığını biliyorum ve sanıyorum "sıfır" hata ile de uygulayabiliyorum. Ancak, "ki" meselesini bir başkasına anlatabileceğimi zannetmiyorum. Bu durumda bir siteden alıntı yapacağım, anlatmasının değilse bile, uygulamasının çok basit olduğunu anlayacak herkes.

AYRI YAZILAN DE-DA

"Dahi, bile" anlamına gelen "de" ayrı yazılır.

"İçinde" ifadesini taşıtan de bitişik yazılır.

ÖRNEK:

Ayşe pazara da gitti. (Ayşe biryerlere gitmiş veya birşeyler yapmış, bir de üstüne pazara gitmiş) (Ayşe pazara bile gitti, Ayşe pazara dahi gitti) (AYRI)

Ayşe pazarda dolaştı. (Ayşe pazarın içinde dolaştı) (BİTİŞİK)

Bu arada, bitişik yazılan de-da eki, eklendiği kelimeye göre te-ta olabilir:

Ocakta yemeği unuttum. Ocak da mutfağı çok ısıttı

Bebeği beşikte uyuttu. Beşik de fazla sallandı.

Babam koltukta uyukladı. Uyuklamak için koltuk da mükemmeldir.

AYRI YAZILAN Kİ

Türkçede üç çeşit “ki” vardır:

Bağlaç olan“ki” daima ayrı yazılır.

Sıfat yapan “–ki” ve

Zamir olan “-ki” eklendiği sözcüğe bitişik yazılır.

Dilimizdeki bu üç farklı “-ki”yi birbiriyle karıştırmamak için şu pratik yöntemleri uygulayın.

*Cümle içerisinde –ki’den sonra –ler çokluk ekini getirebiliyorsanız o –ki zamir olan –ki’dir.

Ayrıca zamir olan –ki’nin bir ismin yerini tuttuğunu ve genellikle zamirlerin üzerine geldiğini de unutmayın.

Arabam bozuldu , seninki(ler)ni kullanabilir miyim?

Onunki(ler) seninki(ler)den daha iyi olmuş.

Görüldüğü gibi cümle içerisinde –ki zamirinden sonra –ler ekini getirdiğimizde cümlenin yapısında herhangi bir bozukluk meydana gelmiyor. Öyleyse bu –ki’ler ilgi zamiridir.

*Sıfat yapan –ki de sıfat tamlaması kurar. Sıfat yapan –ki her zaman bitişik yazılır.Pratik olarak önündeki isme “hangi” sorusunu yönelterek bulur ve diğer –ki’lerden ayırt ederiz.

Sokaktaki çocuklara sahip çıkmamız gerekiyor.(Hangi çocuklar?)

Sınıftaki öğrenciler dışarı çıksın.(Hangi öğrenciler?)

Görüldüğü gibi sıfat yapan –ki’yi alan sözcüğün hemen önündeki isme hangi sorusunu yöneltebiliyoruz. Öyleyse bu –ki sıfat yapan –ki’dir ve eklendiği sıfata daima bitişik yazılır.

*Bağlaç olan “ki” ise daima ayrı yazılır.Diğer “ki” ekleriyle karıştırmamak için cümleden çıkartırız, cümlenin yapısında ciddi bir bozukluk olmuyorsa o “ki” bağlaç olan “ki”dir. Ayrıca bağlaç olan ki’nin daha vurgulu söylendiğini de göz önünde bulundurmak gerekir.

Duydum ki unutmuşsun gözlerimin rengini.(Duydum unutmuşsun gözlerimin rengini)

Sen ki dünyalara değersin.(Sen dünyalara değersin.)

Şimdi anlıyorum ki o yaptıklarım bir hataydı.(Şimdi anlıyorum o yaptıklarım bir hataydı)

Görüldüğü gibi bağlaç olan –ki cümleden çıkartıldığında cümlenin anlamında bir daralma olsa da yapısında ciddi bir bozukluk olmuyor, öyleyse bu –ki’ler bağlaçtır ve daima ayrı yazılır.

NOT:

Mademki,halbuki,oysaki,çünkü,sanki… sözcüklerindeki ‘ki’ ler bağlaç olmasına rağmen kalıplaştığı için bitişik yazılır.

Ayrı yazılan ki ile ilgili bilgileri http://www.edebiyatogretmeni.net/yazim_kurallari.htm adresinden indirdim. Kendilerine teşekkür ediyorum, faydalı bilgileri için.

Yine aynı sayfada ayrı yazılan mi soru eki ile ilgili bilgiler de var. Bu daha kolay. Soru cümlelerinde mi, mı, mu, mü ekleri mutlaka ayrı yazılır:

Pazara gidelim mi?

Pazara mı gidiyorsun?

Okulu mu bıraktı?

Elindeki üzüm mü?

HAFTASONU DEDİKODULARI

2011-07-25T13:13:00.000-07:00

Pazar günü Zeyland'da Burger-King'e takıldık. Oğlum öyle istedi. Ben burger sevmiyorum ama zaman zaman yiyoruz, talep üzerine. Tatilcilerin de uğrak yeri olunca bir gözlem yaptım bilinçsizce: Özellikle, gençten orta yaş kuşağına kadar bir yaş grubunun, "Ben tatile çıktım" yürüyüşleri var:))) Kalçadan itibaren bacağı ileri atarken yere basan diğer bacak üzerinde yayılıp yaylanıyorsun. Arkada kalan bacak gerilecek. Aynı hareket diğer bacağı atarken tekrarlanarak yürüyüşe devam edilecek:)

Bu arada, insanların dışarda yemek yenilen her türden mekanda, evlerinin mutfağında yemek yiyorlarmış gibi bir rahatlıkları var: Çocuklarıyla ve birbirleriyle avaz avaz konuşabiliyorlar, tartışabiliyorlar, her türlü planlarını etraftakilerin de öğrenip az sonra olaya dahil olmaları gerekiyormuşçasına yapabiliyorlar.

İki aile pür neşe ertesi gün birinin evinde buluşmak üzere sözleştiklerinde, sizin de "kaçta gelelim" diyesiniz gelmiyor mu?

Kadın çocuğuna köfte yedireyim diye kendini paralarken, "şekerim bırak, canı isteyince yesin" dememek için kendinizi zor tutmuyor musunuz?

Karı koca üfürükten bir mesele yüzünden ağız dalaşına girip "sen zaten hep böyle yaparsın" lafını duyduğunuzda, "üleeeyn hiç mi psikolog seyretmediniz bi kanalda, sen dili değil, ben dili kullanıceksin, ceksin, ceksiiinnnn!!!!!" diye içinizden bir tanıdık bağırmıyor mu?

İki sevgili saçma salak muhabbetini civarlarındakilerden esirgemezken "Kızım veya oğlum, bu kız veya oğlan hiç de sana uygun değil" diye haykırıvermekten korkmuyor musunuz?

Tiyatro sergilemek isteyen sahneye buyursun. İstersek bilet alıp izleriz. Zorla güzellik olmuyor.

Öyle Bir Geçer Zaman ki dizisi bittiğinden beri tv izlemiyorum. Biraz kitap, biraz blogla vakit geçiriyorum. Ütü yapabildiğim günler kendimi takdir ediyorum. Sıcaklar iyice bastırdı.

Kış bir türlü bitmeyince, pikeleri de çıkarmamıştım. Hatta "hepi topu kullanacağım 1 ay kaldı, onda da yüklüklerden pike mike çıkaramam artık" demiştim. Büyük konuşmuşum. Pikeleri çıkardım. Yorganları yıkayıp kaldırmaya başladım.

Fotoğraflar 1-2 ay kadar önce Köroğlu Beli mevkiinden çekildi. Fotoğraflarımı cep telefonundan çekmeyi pratik bulduğumu bilen oğlumun, anneler günü hediyesi olarak aldığı telefonla çektiğim fotoğraflar. Deneme yaparkenki ilk görüntülerim diyebilirim. Ben sevdim. Gerçi fazla oyuncaklı telefonları sevmiyorum ama yavaş yavaş alışmaya başladım. Teknoloji özürlüyüm vesselam.

Aşağıdaki mor çiçek çok küçük. Yanında bir şişe kırığı var dikkat ederseniz. Her yere iz bırakacağız illa. Bunu bir de köpekler yapıyor, alanlarını belirlemek için. Ayıp oldu evet. Ama onların yaptığı daha da ayıp. Üstelik yangın tehlikesi yarattığı için bir daha ayıp.

Bu beyaz çiçekler de bir serçe parmağı tırnağı kadar. Ama yakın çektim, şekilden şekle girerek.

Aşağıda daha büyük bir beyaz çiçek var. Üniverstede Botanik derslerinden hiç zevk almazdım. Şimdi gördüğüm bitkinin fotoğrafını çekiyorum. Ne demişler, "gençler bilebilseydi (veya düşünebilseydi), yaşlılar yapabilseydi"...
Buraya kadar kaç kişi okudu bilmem? Madem artık buradasınız birkaç tane daha güzellik vereyim sizlere, yol kenarından:

BİR YUDUM SERİNLİK

2011-07-14T10:08:00.001-07:00

Dolapta kalmış 3-4 ekşi elmayı soyup minik dilimlere parçaladım. Şeker ve su ilavesiyle tencerede kaynatım. İnmeden 4-5 dakika önce 1 limonu sıktım ve kabuklarını kaynayan tencereye rendeledim. 3 tane karanfil atıp kaynatmaya devam ettim. 4-5 dakika sonra da altını kapatıp soğuttum.

Dün tadına bakmamıştım. Bugün meyvelerini blendırdan geçirdim. Şekerini bilerek biraz fazla katmıştım. Bardağın yarısına kadar konsantre meyve suyumdan koydum. Üzerini suyla tamamladım ve buz parçaları ile doldurdum. İş dönüşü muhteşem oldu. Belki limonunu biraz daha fazla koyabilirmişim.

Aşağıdaki görüntüler blendırsız hali. Özellikle yazın meyve sularımı kendim yapmaya gayret ediyorum. Kullandığım en zararlı şey şeker. Meyvenin en güzelini kullanıyorum, en katkısız ve temiz meyve suyunu elde ediyorum. İçim rahat oluyor. Tabi benim de nefsime yenildiğim anlar çoktur, kola konusunda. Ama en iyisi ev yapımı yiyecek içecekler.

Az sonra da vakt-i zamanında okuyamadıklarımdan güzel bir romanı okumaya devam edeceğim: Bugün'ün Saraylısı. Yazarı Refik Halit Karay. Daha çok başlardayım. Dönem filmlerini, kitaplarını, dizilerini seviyorum ya, beğeniyle okuyorum şimdilik. Sonra bir kaç eleştirim olacak gibi, haddimi aşmadan. Sanırım dil sadeleştirilirken bir takım hatalar yapılıyor. Refik Usta'nın değil, sonraki basımlarda, dili günümüz Türkçesine uyarlayanların bazı hataları olduğunu zannediyorum. Ama içerik çok güzel elbette. Ne sözümüz olabilir büyük ustaya?

ÇİÇEKLER DOLSUN HER YANA

2011-07-05T08:42:00.000-07:00

Bu çiçeklerin adı ne bilmiyorum. Ama seneye benim de bunlardan bir dolu olsun istiyorum.

Annemlerin apartmanında küçük bir bahçe var. Her sene güzel çiçekler dikiyorlar. Çocuklara diktirmişler bir seferinde. Herkes kendi çiçeğine sahip olsun, koparıp ezmesinler diye. İyi bir yöntem. Onca çocuğun oturduğu apartmanda bir sürü güzel çiçek hiç bir şey olmadan yazı geçiriyor.

KENDİME ZARARIM.

2011-07-04T08:30:00.000-07:00

Sadece yalancı tavuk göğsü yapacağım mutfaktan, yalancı tavuk göğsüyle beraber fındıklı kurabiye ve haşhaşlı kek de yaparak çıktım. Afyonluyuz ya özde; keke de haşhaş kattık, içimiz rahat etti. İyi ama kilolar bir türlü gitmiyor, onu ne yapsak acaba?

MİSAFİR VAR

2011-07-03T07:31:00.000-07:00

Depolarımızın güvenlik sebebiyle "kilit üstüne kilit" bir durumu vardır. Hırsızlıktı, hainlikti, korumak lazım. Güvenlik konusunda obsessif olmaktan kimseye zarar gelmez.

Bu kadar iyi koruduğumuzu düşündüğümüz depomuzun serum konulan ayrı kilitli bölümüne geçenlerde davetsiz misafir girmiş: Hamile bir kedicik. Geri dönüşüme gitsin diye kenara ayrılan ve günlük yüklü miktarda serum çıkışı yapıldığından genellikle koli bazında verdiğimiz için, haftada 8-10 tane ancak biriken boş serum kartonlarından birini gözüne kestirip doğum yapmış. Personelimiz, yavru kedinin sesi çıkmaya başlayınca fark etmiş. Aklımıza bin tane senaryo geldi; anne kedinin nasıl olup da kapı kapalı, baca tıkalı bir depoya girebildiğiyle ilgili olarak. Bir taraftan da dehşete düştük: Gerçekten korku filmlerinde dedikleri gibi "hiç bir yerde güvenlikte değil miydik?"

TEPEDE GÖZLERİ PARLAYAN ŞEY ANNE KEDİ

Olay sonradan anlaşıldı: Deponun tavanında yer yer devam eden, yer yer kesilen asma tavanla havalandırma arasında biryerlerden girmiş. Çocuklar takip etmiş, anne kedi oralardan kaçmış.

PALETLERİN ARASINA BİR GİRİP BİR ÇIKAN YAVRU KEDİ

Zaten bu eski binada, anne kedi yolu öğrenmiş, tekrar gelecek. Nitekim personelin sesini duyunca yavruyu kaptığı gibi götürmüş, sonra gene gelmişler. Geçen gün de ben gördüm ve görüntüledim.

Aslında deli gibi "KALİTE" çalışmaları içindeyiz. Bir sürü prosedürü yerine getirmeye çalışıyoruz. Ama anlıyoruz ki, 1930'lu yılların ihtiyaçlarına göre yapılmış eski bir binada "kalite" ancak çalışanları bunaltmaya yarıyor. Yok okunuşu birbirine benzeyen ilaçlar listesiymiş de, yok ambalajı birbirine benzeyen ilaçlarmış da, yok aynı isimdeki farklı mg içeren formlarmış da, falan. Al sana birbirine hiç benzemeyen iki nesne bir arada duruyor ve bunun önüne geçemiyoruz: Kedi ailesi ve serum kolisi.

Tamam serum kolileri mukavemetli, biz bile falçatasız zor açıyoruz. Üstelik içlerinde birer şeffaf kılıf daha var serumların. En son da serum torbası bulunuyor. İnsan için bir tehlikesi yok yani. Ama yakışıksız.

Yakında teftiş de bekliyoruz. Tam teftiş esnasında bu kedi ailesi karşılarına çıkarsa biz ne diyeceğiz?

Daha dün burda serumdan başka birşey yoktu.

Efendim Almanya'dan köpeğimiz gelecek dedik, yavru kedi kendi faresini kendisi yakalamaya başlayınca çıkacaklar.

Noterden ihtar çektik, olmadı mahkemeye vereceğiz.

Biz kapıdan kovsak, onlar bacadan giriyorlar.

Aaaaa kedi mi, hangi kedi, biz kedi medi görmüyoruz.

Bir de şu taraftan bakın; en azından fareye karşı iyidir.

Yeni hastane binamız bitti. Şimdi teslimattan önceki son işlemler yapılıyor. Ümitlerim orası için artık. Ama durun hele... Oranın da ayrı bir hikayesi var. Dilerim korktuğumuz gibi değil, umduğumuz gibi olur her şey..

HASTANEMİZİN BAHÇESİNDEN

2011-06-25T10:31:00.000-07:00

KIRKYAMA AĞIR AKSAK...

2011-06-23T10:08:00.001-07:00

Geçen sene başladığım kırkyama örtümü ara ara elime alarak, daha çok da katlı vaziyette yatak odamda tutarak bir gün bitirebilir miyim; bilemiyorum. Yorganlamasının önemli kısmı bitti. Şimdi etek uçlarını yorganlıyorum. İki etek ucu daha var hiç başlanmamış. Ha, unutmadan, iki de kırlent... Üstelik kırlentlerin kumaşları bile kesilmedi. En kötüsü de beyaz kumaşım bitti. Bakalım aynı beyaz kumaştan bulabilecek miyim?

Yorganlama için, altıgen kalıpları etek kısmına örtünün genel kompozisyonuna uygun biçimde dizdim. Beğendiğim bir şekil oluşunca, bu kalıpları iğneleyip, oyulgama tekniği ile yorganlamaya başladım. Biraz ilerleyince yine simetriye, geometriye, şekle, şemale, kompozisyona uygun düşecek bazı yerlerde, altıgenin merkezine doğru 5 sıra daha oyulgama yaptım. Benim hoşuma gitti, sizce nasıl olmuş? Bitmiş halini, eğer bir gün biterse, ait olduğu yerde, yatak üstünde görüntüleyip sizlere de göstereceğim.

Umuyorum...

CEREN'İN KAZAĞI

2011-06-20T13:35:00.001-07:00

Sevgili meslektaşım ve can arkadaşlarımdan biri olan Ceren'ciğimin, çok hamarat bir annesi var. Kız meslek lisesinden emekli bir öğretmen. Okullu yani. İşin erbabı olunca da çok güzel şeyler örüyor, dikiyor, kızlarını, iki minik torununu donatıyor. Ellerine sağlık diyorum. Arkadaşımın da güle güle giymesini temenni ediyorum.
Kazak tığla, genel olarak sıkiğne delik şeklinde örülmüş. Esas can alıcı noktası, renklerin zıtlığından gelen çekicilik, birbirine ve modele yakışan motifler, siyahla dengeyi yakalama başarısı.

Resimlere tıklayınca büyüyeceğini düşünüyorum.

SU HAYATTIR

2011-06-15T12:52:00.001-07:00

Çiçekleri sulamayı unuttum. Barış çiçeğim boynunu bükmüş. 24 saatte eski haline döndü. Bu çiçeğin su karşısındaki davranışları çok çarpıcı. Canlı olduğunu biliyorsunuz ama suyu kesiline size bas bas "Ben canlıyım, haberin var mı, su istiyorum" diyor:))

ÖNCESİ

SONRASI

BİRAZ DA DANTEL

2011-06-14T10:00:00.000-07:00

Bunları ben yapmadım:) Halamın kızı http://ayseninelisleri.blogcu.com bilgisayarlı makina aldı, nakış işleri yapıyor. Pikeler, yatak örtüleri, bohçalar... daha neler neler. Örülmüş dantelleri kumaşla birleştiriyor. Aşağıdaki seccadenin danteli örülmüş, Ayşe elyafladı, süsledi. Bazan çok kötü danteller geliyormuş laf aramızda. Bu iyilerden biriymiş. Dedikoduyu da yaptık, hadi bana baybaaaaayyy!

KABAK FIRINDA

2011-06-13T10:00:00.000-07:00

4-5 kabak soyulur, rendelenir.

4-5 yeşil soğan ince ince doğranır,

2 diş sarımsak rendelenir,

1/2 demet maydanoz,

1/2 demet dereotu,

1/2 demet nane ince doğranır.

3 yumurta,

tuz,

isteğe göre karabiber, kırmızı biber eklenir.

2 fincan kadar un,

2-3 kaşık sıvıyağ ilave edilir.

Yağlanmış borcamda, kızgın fırında pişirilir.

Sarımsaklı veya sarımsaksız yoğurtla servis edilir.

Afiyet olsun.

BLUZ DİKMİŞTİM BİR ZAMANLAR

2011-06-12T09:06:00.000-07:00

Uzun zamandır yazılarımda dikişe yer vermediğimi fark ettim. Bugün seçim dolayısıyla eşimin işyerinin bulunduğu ilçeye gidip geldik. Yolda on yüz milyon bin tane fotoğraf çektim. Onları düzenlerken 2010 yılı Ekim ayından kalma olduğunu tahmin ettiğim dikiş fotoğraflarını buldum, paylaşmak istedim.

Bir önceki sene Afyon'un artık tek kumaşçısı diyebileceğim Bursa Kumaşçısından jarse kumaş almıştım. Dikilecekler poşetinde zavallı zavallı bekliyordu. Aslında niyetim elbise dikmekti. Ama kalıp çıkarmaya üşendiğimden ve jarse kumaşı, makinamın dikip dikmeyeceğinden emin olamadığımdan, tuttum bir penye bluzumu baz alarak anvelop bluz kestim. Kumaşın arka ortasına penyenin arka ortasını denk getirip biçtim.

Ön orta için katlı olmayan kenardan 15-20 cm daha içeriyi gözüme kestirdim ve penyenin ön ortasını oraya denk getirdim. V yakadan biraz daha derince bir V yaka tasarlayarak, V'nin ucunu da eteğe doğru kumaş kenarına kadar götürerek kestim.

Sonuçta ön beden, bel kısmında alt tarafta 2 kat gibi oldu. Makinamın zig-zag ayarında diktim. Yakayı elde çevirerek diktim. Hiç de pot durmadı çünkü jarse çok esnek bir kumaş, zorluk çıkarmıyor. Sadece, düz dikişe normal makinada imkan tanımıyor. Zig-zag dikiş hem overlok yerine geçiyor, hem de dikmiş oluyorsunuz. Aslında overlok makinası da almak istiyorum.

29 Ekim 2010 öncesi veya sonrası olabilir aşağıdaki resimler. O sıralarda çalıştığımız işyerinde arka planda camda bayrak asılı da oradan biliyorum. Ama nasıl şişko ve kısa çıkmışım, onu bilemedim. Yine de şimdilik başka ve düzgün fotoğraf olmadığı için yayınlıyorum.

"Ben aslında böyle değilim" desem,

"Valla bak bu kadar şişko değilim desem,

"Boyum da daha uzun" falan desem...

İnanırlar mı acaba bana?

Amaaaan neyse ne. Siz bluza bakın. Beline 3 sıra halinde, ince, uzun, siyah süet şeritten oluşan bir kemerim var onu bağlıyorum.

Kumaş elbise için alındığından çok arttı. Bir de etek diktim. Tabi bendeniz kalıp çıkarmayınca şımardım ve kendimi Cengiz Abazoğlu, Dilek Hanif, Atıl Kutoğlu falan sandım ya; tuttum kumaşı bel ölçüme göre başlayıp, ayaklara doğru bollaşan 4 tane parça kesip birleştirerek bir etek elde ettim. Ama elde ettiğim "şey" bana 2 beden büyük oldu. Diktiğim yerlerden azıcık daha içeri girip bir daha diktim. Bu arada bazı yerde dikişler içeri dışarı girdi çıktı. Kumaş esnek olunca dikiş zorlaşıyor tabi:) Oraları da kaybedinceye kadar söküp söküp yeniden diktim:(

Sonunda giyilebilir bir etek oldu. Eşim fazla renkli şeyler sevmez. Etek kırmızı ağırlıklı olunca çok hoşlanmadı. "Evde giyersin" dedi. Ayrıca etekle bluzu birlikte giyince elbise görüntüsü veriyor ama bu görüntüye de ben alışık değilim.

Şimdi düşündüm de, aslında benim hiç elbisem olmadı çocukluğumdan beri....

Gidip bir elbise mi diksem ne yapsam acaba....

TAVUK YEDİRME SANATI

2011-06-04T11:55:00.000-07:00

Evin erkekleri beyaz ete "ET" gözüyle bakmıyorlarsa ne yaparsınız? Allayıp pullarsınız elbette. Çöp şişe; önceden suyunu salıp çekene kadar az yağla kavrulmuş tavuk göğüslerini, tuzlu suda belketilip teflon tavada arkalı önlü hafif közlenmiş patlıcan küplerini, yeşil biber ve domatesleri takıp borcama dizdim. Tavuğu kavurduğum tavaya azıcık daha yağ koyup rende soğan ve sarımsakla rende domates, azıcık da salça koyup sos hazırladım. Üstüne sos dökülmüş şişleri fırında biraz daha pişirdim. Enfes oldu. Ben fotoğrafımı çekene kadar kimse yemeğe el uzatmıyor. huşu içinde bekliyorlar:) Sanki ben de çok güzel fotoğraf çekiyorum. Baksanıza tabakta sostan minik damlacıklar görünüyor.

Zeytinyağlı isteyenlere de -ki kendileri ben oluyorum- zeytinyağlı kabak pişirdim. Tavaya havuçları aldım. Onları az yağda kısık ateşte kavururken soğanları piyazlık kalın kalın doğrayıp havuşların üstüne aldım. Kabakları da verevine doğrayıp en üste aldım. Doğranmış domates döküp, arada tencereyi sarsa sarsa sallayıp dibini tutturmadım. Ben biraz fazla pişirmişim. Siz biraz daha diri bırakın:) Bir de domates aşamasında önceden yıkanmış bir fincan kadar pirinç ilave edebilirsiniz. Ben zamanını kaçırdığım için koyamadım. Hemen tükeneceğine gözünüz kesiyorsa dereotu veya maydanozla da üstünü süsleyebilirsiniz. Ben 2 gün yemeyi düşündüğümden koymadım. Yerken süslemeyi düşünüyorum. Hadi afiyetler olsun.

DOLAPLARA DÜZEN

2011-06-03T11:07:00.000-07:00

Aşağıdaki kutular, giysilerimi bile sığdıramadığım gardrobumun, en altını işgal eden ayakkabı kutuları. Bazılarını "DIY" havamın estiği günlerimde kaplamışım. Bazıları açıla kapana eskimiş. Kule gibi yığılıyordu dolabımda. İçini de görmek zaten mümkün değil. Yerden kazanmak için eşimin ayakkabı kutularını kullanmışım genellikle. Aklınızda bulunsun, bazı erkek ayakkabısı kutularının içine 2 çift bayan ayakkabısı sığıyor.:))
Bu aralar evimizin inşaat malzemeleri için sık sık Koçtaş ve Tekzen'e gidiyoruz. Koçtaş'ta bu çizme kutularını görmüş ama başka şeyler daha öncelikli olduğu için alamamıştım. Geçen gidişimizde rafta kalan son 2 çizme kutusunu alıp geldim. Özellikle çizme kutusu aldım ki, içine daha çok ayakkabı sığdırıp yerden kazanayım. Yoksa benim ayakkabı kutularım içlerine ikişer ayakkabı aldıkları için, bu çizme kutularının kardeşi olan plastik ayakkabı kutularının yanında daha az yer kaplayacaktı.

Baksanıza yazlıklardan 7 çift ayakkabı ve terliği aynı kutuya sığdırmışım.

Aslında bir dahaki sefere bu çizme kutularından birkaç tane daha alıp açıkta kalan ev ayakkabılarımı terliklerimi falan yeniden yerleştirmeyi düşünüyorum. Bir de gündelik yazlık ve kışlıkları bakım yapıp sezonuna kadar derli toplu bu kutularda saklayabiliriz.

Kapatılınca içleri de görünüyor. E daha ne olsun?

2011-05-23T13:37:00.000-07:00

Çocukluğumuzda mahalle fırınları vardı. Dedem boğazına düşkün bir adam olunca anneannem sık sık, evinin yan tarafındaki mahalle fırınında bükme, börek, ev ekmeği pişirirdi.

En meşakkatlisi ev ekmeği idi. Bir gün önceden maya üretilirdi. Ertesi gün fırıncının müşterilerine verdiği sıra ile kadınlar ekmeklerini veya böreklerini pişirirlerdi. En makbulü "ilk ağız" denilen birinci sıraydı. Bu; "gece yarısı hamur yoğrulacak, sabah ezanlarında ekmekler fırına verilecek, kahvaltı saatine kadar eve geri dönülecek" demekti.

Buralarda "dört kulplu tekne" denilen (anlayabilmeniz için bir örnek vermek gerekirse), ikili koltuk boyunda bir teknede hamur yoğurulurdu. Annem genellikle anneanneme yardıma giderdi. Tek başıma kendimi bu teknede hamur yoğururken düşünemiyorum bile. Üstü örtülüp hamurun kabarması beklenirdi. Bazan hamur çabuk kabarır, bu arada ön sıradaki ekmekler fırından henüz çıkmamış olursa tekneden taşardı bile. Bu koca teknenin fırına gitmesi ayrı bir işti.

Benim yaptığım bükmeler için rahatlıkla "çakma" tabirini kullanabiliriz. Çünkü normalde un, su, tuz ile hamur yoğrularak yapılır, ben hazır yufka kullandım. Her zamankinden tek farkla, yufka harcı olarak içyağ + sıvıyağ ve haşhaş kullandım, malzemesini bolca tutup kalın sigara böreği gibi sardım. Üstlerine yine içyağ + sıvıyağ karışımı ile haşhaş sürdüm. Kızgın fırında pişirdim. Bir gün annem asıl bükme veya ağzıaçık ya da ekmek yaparsa sizler için fotoğraflamayı düşünüyorum. Yapacaklara şimdiden afiyet olsun.

BUGÜN NE PİŞİRDİM?

2011-05-18T11:11:00.000-07:00

BEĞENDİLİ TAVUK:

1 kg patlıcan ocakta közlenir. Kabukları soyulur (porselen derin kapta tahta kaşıkla döverek yumuşatmak isterseniz sizi tutmam, ben blendırdan geçirdim), ezilir, bu arada tuzu ayarlanır.

2-3 yemek kaşığı tereyağ tencerede eritilir, 2-3 kaşık un konulur ve kavrulur. Pembeleşmeden ama çiğ un kokusu gidene kadar kavrulacak (Hadi bakalım "kulak memesi kıvamı" ifadesinin yanına, yeni ve belalı bir arkadaş da ben hediye edeyim yeme-içme alemine: "Çiğ un kokusu gidene kadar" ....Ama bu nasıl bir koku yahu? Yemek pişirmeye yeni başlayan insan ne bilsin bu kokuyu? Kötü müyüm neyim ben?)

Kavrulan una 1 bardak kadar soğuk süt boca edilir. Tercihan bir karıştırıcı ile topaklanmasına imkan vermeden pişirilir. (Tabi süt miktarı ayarlanacak. Boza kıvamı iyidir, iyi)

Bir pratik yol, beşamel sos kaynamaya başlayınca blendırdan yardım alınabilir.

Közlenmiş ezilmiş patlıcanla beşamel sos karıştırılır. (Beşamel sos demişken, ben tuzunu ayarladım ama karabiber kullanmadım, tadı iyiydi, karabiber olmasa da olur)

Tavuk göğüs kuşbaşı doğranır. Az yağla tavada kavrulur. Renkleri dönünce 2 baş kuru soğan küp doğranıp tavaya alınır. Tavuklar suyunu salıp çekince pişmiş demektir.

Servis tabağına önce beğendi konur, üzerine tavuklar yerleştirilir.

Aynı tarif kırmızı etle de yapılabilir ama beğendi sos tavuğa ayrı bir hava veriyor. Afiyet olsun..

ZEYTİNYAĞLI TAZE FASÜLYE:

KARIŞIK SALATA:

YOĞURT:

Öğle yemeğine pek inmiyorum. Abur cubur, simit, ekmek arası peynir vb şeylerden daha çok hoşlanıyorum. Hesapta sağlıkçıyım. Tam bir "imamın yap dediğini yap, gittiği yoldan gitme vakası:)"

Arkadaşlarım yemekten gelirken bana da yoğurt getirmişler. Çayla simidin üstüne yoğurt yiyemedim. Atılmasın diye akşam eve getirdim. Gerçi evde de yüzüne bakan olmadı. Yine de arkadaşlarımın jestini sizlerle paylaşmak istedim.

NELER YAPMIYORUM NELER (!)

2011-04-06T09:28:00.000-07:00

Bu aralar pek bir şeye el atasım yok. Ayda bir yaptığımız arkadaş gezeklerine giderken, 2-3 belki de 4 sene önce başlayıp bitiremediğim merserize buluzu götürüyorum. İki üç sıra dolanıp eve geri dönüyorum. Akraba günümde bile, artık epeydir elimde iş görmediklerinden, ne yaptığımı soran olmuyor.

Kırkyama yatak örtümün çok az bir kısmı kaldı, her an başlayıp bitirebilirim, an meselesi yani. Ama yapmıyorum.

Çok güzel fitilli kadife gri kumaşım var, bahara spor bir ceket dikecektim, dikmiyorum.

Geçen sene bir çanta örmüştüm, çok beğenmeme rağmen benim otantik bir havam olmadığına karar verip, astarlayıp, deri sap takıp daha uygun birilerine hediye etmeyi düşünmüştüm. Bir türlü oturup bitirmiyorum

Geçen sene başlayıp bir heves ilerleyip son iki sırasında takılıp kaldığım "hanım dilendi, bey beğendi" bahtaniyemin, yukarıda da bahsi geçen son iki sırasını bitirmiyorum. Farkındaysanız bir soğumuşum, resmi yazı dilindeki "bahsi geçen" ifadesini yazmakta sakınca görmüyorum.

Ve yine fark ettiyseniz ifadelerim YAPAMIYORUM, EDEMİYORUM, ZAMANIM YOK, BAŞIM AĞRIDI, ELEKTRİK SÖNDÜ, YANA YATTI, ÇAMURA BATTI gibi ifadeler değil. Bilinçli, kendinden emin, pişmanlık duymayan, "bugün olsa yine yaparım" türünden anlatımlar. Canım istemiyor sadece. İlham perimi kaybettim... Hükümsüz diyemeyeceğim, hükmü büyük. Bakalım şu yağmurlar azalsın, güneş daha çok görünsün, bloglar tıkır tıkır işlesin... Belki ilham vermeye hüküm giymiş perim çıkıp geliverir:) Hepinize mutlu sevinçli günler diliyorum..

KİTAP TANITIMI

2011-03-28T12:11:00.000-07:00

Maeve Binnchy (ki nasıl okunduğu konusunda hiç bir fikrim yok) ile tanışmam 2 sene önceydi sanırım. İlk olarak Leylak Zamanı isimli kitabını okudum. O kadar sıcacık, insani, samimi bir roman ki.. Çok sevdim. Her hafta Dablin'den Rathdoon'a giden 7 yolcu, leylak rengi minibüsün devamlı yolcusu oluyorlar. her birinin ayrı ayrı hikayeleri var: Basit, sıradan, kendi rutini içinde akıp giden hikayeler.. Bu 7 yolcu aynı minibüsle yolculuk ederken, hayatları da birbirlerine teğet geçiyor. Birinin hikayesini okurken, bir diğeri de aynı hikayeye dahil oluveriyor. Daha sonra da yazarın İtalyanca Aşk Başkadır isimli romanını okudum. Benim gibi bazı kitapları onlarca senede bitiremeyen biri için neredeyse ışık hızıyla bitti diyebilirim. Ama neyse ki, damakta bıraktığı tad ışık hızıyla bitecek gibi değil. Leylak Zamanı gibi bir kurgusu var. 8 kişinin değişik sebeplerle gittiği İtalyanca kursu çerçevesinde yaşadıkları, paylaşımları, öncelikleri, etkileşimleri konu ediliyor. Yine sıcacık hikayeler.

Her iki romanda da hiç "yabancı" duygusu almıyorsunuz. Sanki konu komşunuz, arkadaşlarınızdan biri, bir tanıdığınız gibi duruyor karakterler. Hepsi değilse bile, bazıları pek bir tanıdık geliyor insana. Şimdi yazarın diğer kitaplarını da okumayı düşünüyorum.

YENİDEN MERHABA

2011-03-25T00:00:00.000-07:00

Blogspotta yaşanan sıkıntılar yüzünden, uzun zamandır elim varmadı bloğumu güncellemeye. Çoğu zaman, takip ettiğim arkadaşlarımı bile göremedim. Geçen hafta yeğenim bir el atıp bilgisayarıma, "bilmem ne ayarlarını" değiştirince, hem kendi bloğumu, hem de arkadaşlarımı görebilmiş ve hevese gelmiştim. derken, bu hafta başı yine birşeyler oldu, eşimin bilgisayarında engelli görünüyorum, kendi bilgisayarımda görünür oluyorum, işte arkadaşların bilgisayarlarında sadece yazıları görüyorum, yine işyerinde kendi bilgisayarımda hiç bir şey açamıyorum. Garip....

Şimdi şu yazdıklarımı kim görüyor, kim neden göremiyor bilmiyorum. Ulaştığım yerlere de ulaşamadığım yerlere de selam olsun:)

Aşağıdaki hırka teyzemin tasarımı. 4-5 yıl kadar önce ördü. Ben fotoğraflayamadan kızlar giyip İzmir'e gittiler: Okul bu beni mi bekler? Şimdi tesadüf etmişken resmini çektim acele acele.

Bir koldan başlanıp, öbür kola kadar eksiltme ve artırmalarla devam edilerek önce robası örüldü. Sonra roba altından ilmek takılarak ön ve arka beden yekpare örüldü. Bel kısmından basene geçilirken düzenli artırmalarla kalça kavisi oluşturuldu.

Teyzem çok yaratıcı yeteneği olan bir hanımdır. Teyze dediğime de bakmayın, aslında aramızda 4-5 yaş vardır ve çok küçük evlendiği için çocuklarıyla beraber büyümüş bir annedir. ben ona "teyze" derken, onun çocukları da bana "teyze" diye hitap ederler. Bizde teyzelik kardeşler arasında yatay ilerlerken, anneden kıza dikey de geçebilen bir ünvandır. Benim gibi akrabalık ilişkilerini anlayabilmek için kendi akrabalarıyla zihninde denklik kurması gereken biri için içinden çıkılması zor bir durum. Şöyle ki, "annemin halasının damadının teyzesi" dediğinizde, olayı kavrayabilmem için; kendi annemin bir halası, o halanın bir damadı, damadın da bir teyzesi olmalıdır ki, birazdan bu öznenin gerçekleştirdiği yüklemi kavrayabileyim.

Ellerine sağlık teyzoş, güle güle giyin kuzenler.

KİTAP TANITIMI

2011-02-24T00:00:00.000-08:00

Neredeyse 2 aya yaklaştı bu kitaba başlayalı. Adamı ayıplarlar, 2 ayda 1 kitap mı okunur diye. Ama ne yapayım üslubunu sevemedim.

Uzun zamandır dönem filmlerini, dönem dizilerini ve kitaplarını çok seviyorum. Bu yüzden yakın zamanlarda Peyami Safa'nın pek çok romanını, Münevver Ayaşlı'nın "Pertev Bey, Üç kızı, İki Kızı, Torunları" romanını, Orhan Pamuk'un "Şevket Bey ve Oğulları"'nı, Orhan Kemal'in "Hanımın Çiftliği" serisini, Ayşe Kulin'in "Veda"'sını ve "Umut"'unu (geçen sene) arka arkaya okudum. Ayşe Kulin'in "Adı Aylin" veya "Sevdalinka" isimli kitaplarından sonra bu ikisi daha basit, hafif ve boşlukta kalan kitaplarmış gibi geldi. O da başka bir yazının konusu olsun.

Gelelim şimdiki yazının konusuna: Son iki aydır elimde tek kitap var: Hıfzı Topuz'un "Milli Mücadelede Çamlıca'nın Üç Gülü" isimli romanı. Kurtuluş savaşı sırasında, anne babaları İstanbul Hükümeti ile organik bağlar içinde olan, işgal güçleriyle dostluklar kurmaya çalışan bir ailenin iyi yetişmiş 3 kızının, Milli Mücadeleye katkıları, vatan aşkları, yanısıra yaşamaya çalıştıkları kendi kişisel beşeri aşkları... Konu mükemmel. Ancak fazla karışık anlatılmış. Mesela Milli Mücadelede hepsi birer vazgeçilmez değer oldukları halde, romana katkısı olmayan kişilerden çokça bahsedilmiş, olay dağıtılmış. Milli Mücadele ile ilgili olmayan, birtakım insanlar da romana hiç bir katkısı olmadan sayfalarca anlatılmış. Yazarın kullandığı üslubu anlayıncaya kadar, "acaba bu karakter ilerleyen hangi aşamada karşımıza bir kahraman olarak çıkacak" beklentisine giriyorsunuz. Ben edebiyat okumadım. Edip değilim, yazar değilim. Ama sürükleyici bir kitabı da tanırım. Hıfzı Topuz gibi değerli bir şahsın kitabının kritiği elbette bana düşmez. Ama O da benim okumam için bir kitap yazmışsa, naçizane, fikrimi beyan ederim.

İyi mi kötü mü olduğuna karar veremediğim bir huyum var: Başladığım kitabı bitirmek zorunda hissediyorum. Rekorum "Çanlar Kimin İçin Çalıyor"'un kötü bir çevirisini, 10-12 sene gibi bir zamanda okumaktı:)) Çeviri o kadar kötüydü ki, bir Türk'ün değil, kitabı bir yabancının tercüme ettiğini düşünmüştüm (değilmiş).

Aslında daha sağlam bir rekorum daha olacak: John Le Carre'nin "Smiley'in Dönüşü" isimli casusluk romanı. Üzerine aldığım senenin tarihini yazmışım. Şimdi elimin altında değil ama hatırladığım kadarıyla 1989 veya 1990 yılı idi:)) Bu romanın dili güzel ama hep bir kadersizlik peşini bırakmadı. Okurken yer, ülke, mekan falan da araştırdığım için, biraz uzun süreceği açıktı. Hal böyle olunca araya çok istediğim bir, iki, üç beş kitap giriverdi hep. Bir kitabı baştan başlayarak en fazla okuma denemesi rekorunu kimseciklere vermem, en az 10 defa baştan başladım. Mesela romanın ana karakterlerinden biri olan kadının adını hatırlamıyorum ama, otobüs beklerken belinin ağrısı yüzünden nasıl bir pozisyonda durduğunu, elbisesinin rengini, ayakkabısının eskiliğini, işyerinde kullandığı sandalyenin rahatsızlığını, elinde taşıdığı pazar çantasını, günlerdir kendisini takip eden adamla konuşmaya karar verip otobüse binmediğinde, boş yere durağa yanaşan şöförün kadına küfreder gibi sataşırken ne değini, adamla kafede ne yiyip içtiğini biliyorum:)) Biz soğuk savaş yıllarında çocuktuk. Roman bana heyecanla karışık bir tad da veriyor. Dolayısıyla bir gün bitireceğimi zannediyorum. İşte o zaman "en çok yarım bırakılıp her seferinde okunmaya baştan başlanmış, aynı zamanda en uzun sürede bitirilmiş, en çok tatile çıkmış, en uzun yol kat etmiş roman" kategorisinde kesinlikle rekor kıracak:))

Aklıma gelmişken; okumayı bıraktığım ve artık kesinlikle okumayacağım tek kitap ise, Orhan Pamuk'un "Kar" isimli romanı. Onu yarısına kadar ancak okuyabildim. Neden bahsettiğini ve neden bundan bahsettiğini anlayamadım valla...

YORGANLAMAYA BAŞLADIM

2011-02-13T12:37:00.000-08:00

İyi iş yılında bitermiş ya, benim yatak örtüsü de neredeyse yılına varacak. Şunun şurasında Mayıs sonuna ne kaldı?

Kırkyama öyle "akşam keseyim, sabah dikeyim, ertesi gün örteyim" bir iş değil. Hele benim gibi haddinizin sınırlarında gezinerek elde yapmaya kalkışıyorsanız, aylaaaar ve aylar sürüyor. Gerçi ben her gün yapmadım. Oturdukça, kalktıkça, aklıma estikçe, vakit buldukça... En son olarak yorganlama aşaması kalmıştı.

Elyaf için karlı bir kış günü, öğle arası iş arkadaşlarımla dükkan dükkan dolaştık. Nedense, elyafları 2,5 m uzunluğunda kesip kesip hazırlamışlar, öyle satıyorlarmış. Nihayet bir amca, ertesi gün kargodan çıkan yeni mallardan alabileceğimi söyledi. O gün de ben grip olup yattım kaldım. Haftasonu öyle hasta hasta geçti. Pazartesi günü ise, kargodan çıkan mallar, benim istediğimden daha kalın çıktı. Öyle ki, 5 m elyaf, koca bir koli kadar oldu. Neyse, amca ile aynı mahallede oturuyormuşuz, akşama eve bıraktı. Sonraki birkaç gün astarı yıkadım, ütüledim, kırkyama ebatlarında olması için enine ek diktim, elyafı üstüne koyup bir boy kestim, aynen astarda olduğu gibi enine ek geçirip elimde diktim. Kat kat olmaması için sarhoş bacağı denilen teknikle birbirinr tutturdum iki boy elyafı. Sonra da kırkyamayı en üste koyup düzgünce iğneledim. İş daha epey süreceği için kumaşların kenarları atıp pislik yapmasın diye, kenar bordürlerini de elde dikip bastırdım. Bu arada kenarları da yorganlamış oldum. Tüm bunlar için, salon bir hafta boyunca koltuklar duvara yaslanmış, sehpalar sandalyeler kenara dizilmiş vaziyette durdu. Bakınız aşağıdaki resimler:)

Beyaz kısımların kenarlarını çerçeveleyerek pembe kısımları öne çıkarmış oldum. Sanırım oldukça güzel olacak. Yorganlamada kullandığım ip üç katlı sentetik bir ip. Hatta dördüncü kat olarak sim de koymuşlar. İğneye zor takılıyor. Elyaf kalın olunca aslında yorganlaması da zor oluyor. Ama bitince güzel duracak gibi. Hem sadece yatak örtüsü olmaz. İlkbaharda sonbaharda yorgan gibi de kullanabilirim. Nasıl olsa bütün kumaşlar yıkandı ve çekme derdi yok.

Şimdilik size ilk görüntüleri vereyim. Belki haftaya falan biter... Aklımda yeni yeni modeller var. Akıllanmam ben, müzminim vesselam. Tüm kırkyama dostlarına selam olsun. Beni ancak onlar anlar:))

KIRKYAMADA MUTLU SONA DOĞRU

2011-01-30T00:00:00.000-08:00

Az kaldı... Hafta içinde bir gün elyaf ve astarını alıp yorganlamaya başlamayı düşünüyorum. Oğluma ve eşime bu çekim için teşekkür ediyorum. Oğluma kalsa takdir belgesi, nişan, bröve falan gerektiren bir iş yaptılar, bana bu fotoğraf çekiminde yardımcı olurlarken:)

AFYON'A KAR YAĞDI :))))

2011-01-29T00:49:00.000-08:00

Beklenen kar yağdı nihayet. Yaşlılar "bir kar yağsa, mikroplar kırılır, hastalık olmaz" diyorlar. Buyrunuz yağdı. Bakalım beni yatağa seren mikroplar da kırılacak mı?

Önce çalıştığım iş yerine komşu, Afyonkarahisar'ın en eski camilerinden Zülali Camii'ni kurumdan gördüğüm kadarıyla sizlere de göstermek istiyorum. Bu cami geçen sene çatısından tutuşarak yanmış. Sonra epeyce bir tadilat, tamirat, restorasyon çalışması yapıldı. Çevre düzenlemesi yeni bitti. Şu haline gelebilmesi için yangın geçirmesi gerekiyormuş demek ki.

Şimdi de dün gece, sokağa falan çıkmadan, pencereden göründüğü kadarıyla, kar ve Afyonkarahisar:

Veee bu sabah kardan paltosunu giymiş sokağımız. Yine pencereden:)) Neme lazım üşürüm müşürüm. Dışarı çıkamazdım iki poz fotoğraf için. Bende hiç aksiyon ruhu bırakmadı bu grip.

İP KARTONUNDAN BİLEZİĞE DEVAM

2011-01-17T00:00:00.000-08:00

Dün bahsettiğim yazmadan bileziklerin sonuncusu altta. Evirip çevirip fotoğrafladım. Yazmanın desenlerini baz aldım, desenlere uygun renklerde boncuklarla sıvama boncuk diktim. Çok deli işi değil, bunun kat be kat fazlasını boncuk nakışı yapan hanımlar işliyorlar zaten. Benimki çabuk başladı, çabuk bitti. Tam da istediğim gibi.

BİLEZİK YAPIMI

2011-01-16T10:45:00.000-08:00

Aslında yeni bir şey keşfetmedim. Herkesin yaptığından yaptım. Fikir orjinal değilse bile ortaya çıkan ürün herkes için orjinaldir bence. Ben kendi yaptığımı gösteriyorum.

Annemden fular olarak kullanmak üzere bir yazma oyalamasını istemiştim. Annem iğne oyasını çok güzel yapar. Yazmanın, Afyon'da "zürefa" tabir edilen birinci ve temel sırasını yaptıktan sonra bir fark etmiş ki, dokuma hatası varmış. Ben de boşuna emek çekmemesini, yeni bir yazma almayı istediğimi söyledim. Rengini çok beğendiğim için almıştım zaten yazmayı, atmaya kıyamadım.

O günlerde ördüğüm hırkanın boşalmış ip kartonlarını çöpçü ruhumla biriktirdim. Etraflarına elyaf sarıp yazma parçalarını üstüne diktim. Elyaf ne pis şey, bir kere daha öğrendim. Tozu acaip kalkıyor, evi batırdı, üstüme başıma sıvandı. Zaten fotoğraflarda bile görünüyor, toz toz sıvaştığı. Elyaftan dolayı net renk elde edemeyince, ikinci defa daha yazma ile kapladım. Üstlerini boncuklarımla süsledim. Bazılarını simetrik olsun diye çabaladım, bazılarında da yazmanın modelinden faydalanarak boncuk sıvadım. Bazılarını hediye ettim. Bana da bir tane kaldı.

Yarın bu bileziklerle birlikte yaptığım başka bir bileziği daha göstereceğim. Zaten aşağıdaki resimlerde bu bileziğin süssüz halini görüyorsunuz. Süslüsü yarına, nasipse.

YAZMADAN BİLEZİK DIY MIDIR?

2011-01-15T15:03:00.000-08:00

Geçen sene yaptığım bilekliklerden birini gösteriyorum şimdi. Hikayesini ve bir diğer rengini yarın anlatmaya ve göstermeye çalışacağım. Şimdilik kahverengili olanın, birkaç yönden çekilmiş fotoğraflarını yayınlıyorum.

YATAK ÖRTÜSÜ EMİN ADIMLARLA...

2011-01-04T10:55:00.000-08:00

Yatak örtümün son hali budur. İç kısmı bitti. Kenarlara beyaz çerçeve geçireceğim. Gidip bir koşu keseyim, dikmeye başlayayım bari. Nasıl olsa "Öyle Bir Geçer Zaman ki" dizisinde bu akşam tekrar var. Tekrarları izlemekten nefret ediyorum.

KİTAPLAR - HANIMIN ÇİFTLİĞİ

2010-12-29T07:25:00.000-08:00

Hanımın Çiftliği dizisi başladığında mest olmuştum. Konu, mekanlar, arabalar, atmosfer, oyunculuklar, kıyafetler çok hoştu. En çok da döneme ait eşyaların titizlikle bulunup kullanılması, yer karolarından manav tezgahına, çarşıdan hastane odasına, bisikletlerden berber dükkanına, o zamanlar için "harikulade" olan radyodan ip fileye, her şey nakış işler gibi detay detay işlenmişti. Hemen internetten Hanımın Çiftliği romanının 3 kitabını getirttim. Orhan Kemal o kadar rahat yazmış ki, bir çırpıda okundu bitti 3 cilt. Ancak tv dizisiyle bir yerden sonra yolları ayrılıyor. Diziyi bu sezon izlemedim. Uzadığı zaman sıkılıyorum galiba.

İlk 2 cilt birbirinin devamı. Üçüncüsü ilk ikisiyle bağlantılı fakat çiftliktekilerin dışında, farklı kişilerin hayat hikayesini anlatıyor.

Üçüncü cildi okurken ç ok tanıdık geldi senaryo. Gözümün önüne, kadın karakter olarak Türkan Şoray veya Fatma Girik, erkek karakter olarak da Tarık Akan veya Kadir İnanır geldi durdu. Yanılmamışım. Nette kısa bir araştırma yaptım. Benim izlediğim film sanırım Fatma Girik - Tarık Akan versiyonuymuş. Ama kim bilir 10 sene önce mi izledim, 20 sene mi bilmiyorum. Kişiler flu, senaryo %80 sağlam hatırımda kalmış.

Roman 1962'de Ömer Lütfi Akad tarafından "Üç Tekerli Bisiklet" adı ile sinema filmi olarak çekimlere başlanmış. Ancak film, 1965'te Memduh Ün tarafından tamamlanmış. Senaryosunu Vedat Türkali yazmış, Ayhan Işık ve Sezer Sezin oynamış.

Film ikinci defa yine Memduh Ün tarafından 1982'de tekrar çekilmiş. Bu sefer Fatma Girik ve Tarık Akan oynamış. Ben de sanırım bu çekimi hatırlıyorum.

Üçüncü çekimi ise kitabı okurken ben yaptım. Kendi oyuncularımı yerleştirdim. Kendi mekanlarımı yaptım. Kendi zihnimde kendim çektim, kendim beğendim. Zaten Orhan Kemal üstad o kadar güzel yazıyorki, detay detay görüyorsunuz her şeyi.

YATAK ÖRTÜSÜ (7. AY)

2010-12-28T01:00:00.000-08:00

Kırkyamaya heves edenler, 7 ay dedim diye gözünüz korkmasın. Her gün yapmadım. Çünkü bütün gün işte fazlasıyla yoğun bir tempoda çalışıyorum. Akşamları canım isterse kırkyama yaptım. Ayrıca, başlarda iğneyle parmaklarımı delik deşik ettim. Zorunlu ara verişler oldu. En son bayramda bitirmeyi düşünüyordum, başka planlar çıktı. Şimdi ne bekliyor derseniz, altıgenlerin kalıbı bitti. Kağıt kalıplar kesilecek. Bakın dolduruşa geldim. Şimdi bu yazıdan sonra gidip keseyim bari:))

ŞAPKALI SUİ'NİN HAZIRLANMASI

2010-12-27T01:00:00.000-08:00

Pano bebekler için "at kafadan" yöntemiyle birkaç çizim yaptım. Deneme yanılma yöntemi yani. Yanılmadığım bir çizimi kalıba dönüştürdüm. O kadar iptidai bir çalışma yaptım ki, kalıp olarak oğlumun atık çalışma sayfalarını kullandım. Kalıp görüntüsü, sanki teknik çizim falan yapılmış gibi duruyor:) Sonra farklı renkler olmasını istediğim yerlerden kalıbı parçalara ayırdım. Kol için ayrıca kalıp çıkardım. Kumaş kenarları klıptan biraz daha fazla. İçe kıvırarak gizli dikişle pano kumaşına monte ettim. Aslında kumaş atmayan cins olsa, direkt dikiş paysız kesip montelemek de mümkün olurdu.

ASABİYİM BEN, MAZERETİM DE VAR

2010-12-26T08:21:00.000-08:00

Asabiyim evet. Mazeretim de var evet. Şu blogspotun resim ekleme ve yazıyı o resimlerin arasına yerleştirme işini bir türlü sıkıntısız yapamıyorum.
Yazının en son şeklini kafanızda tasarlamış olacaksınız, resimleri bu sıranın sonundan başına doğru ekleyeceksiniz. Aralara da yazıları serpiştirip, en son olarak yazı tipini, boyutunu ve rengini tek tek sabitleyeceksiniz. Bu arada yazıları veya resimleri yanlış konumlandırdınızsa, HTML'den yazıda neyse ama resimde hissi kablel vuku tekniğiyle resminizi kes yapıştır yapıp uygun yere getireceksiniz. Oluştur dediğinizde veya HTML'den oluşturulmuş bir yazıyı yayına verince virüs olarak algılanan kendi yazınız için "üleyn hangi ara virüs soktuk bu yazıya" diye hayıflanacaksınız.
Arkadaş ben plansız ve programsız insanım. Bunların hepsini nasıl becereyim ki, hatasız? Daha kolay yolunu bulup da söylemeyenin var yaaa:(((
Anlayacağınız az önce cillop gibi bir yazı resimleriyle beraber uçtuuu, gittiiiii.

KIRKYAMADAN NE OLMAZ Kİ?

2010-12-26T06:24:00.000-08:00

Kırkyama yatak örtüme hızla başladım, bir hız ilerlettim. Epeydir de kaçan ilham perilerimin geri dönüşünü bekliyorum ki, aynı hızla bitireyim.

Bu arada bazan boş durdum, bazan birşeyler ürettim. En son olarak en çok sevdiğim şeylerden yaptım: Çabuk başlayan, çabuk biten şeyler:) Arkadaşlarımın çocuklarına ve canımın içisi yeğenim Gülce'me duvar panosu. Tabi kırkyama. Kimine doğumgünü hediyesi, kimine yeniyıl hediyesi. Güle güle kullansınlar. İlki doğum günü hediyesi olarak verildi ve fotoğraflanması unutuldu. Aşağıdaki iki tanesi Gülce ve Doğa'ya ait. Kırkyamacılar bu modelin Şapkalı Sui diye anıldığını bilirler. Şapkalı Sui'den bir tane daha yapıyorum. Bir de Kayıp Balık Nemo var sırada. Balık serisi hoşuma giderse yenileri gelebilir.

KIRKYAMA BLOGLARI

2010-11-09T23:20:00.000-08:00

İşte kırkyama ile uğraşanlar için muhteşem, yaratıcı, bulunmaz, çılgın kırkyamacı bloggerlar! Ben birkaç tanesini sık kullanılanlarıma ekledim. Bunların bir de bloglarının sağ veya sollarında arkadaşları listesi var. Tek tek onlara da girin. Kaybolun kumaşlar, bloklar, renkler, motifler, desenler, yorganlar, örtüler arasında. Suskunlu
ğumun bir sebebi de bu hanımlar. Gece yarılarına kadar bu çılgın detaylarla bezeli kırkyamalar arasında geziniyorum. Dolayısıyla kendi bloğuma giremiyorum. Sanırım büyüyünce kırkyamacı olacağım:) Örnek aldım bir kere:))

http://quiltingdaze.blogspot.com/
http://quiltsinthebarnaus.blogspot.com/
http://quiltmomsjourney.blogspot.com/
http://susisquilts.blogspot.com/
http://underquiltedcovers.blogspot.com/
http://www.aquiltinglife.com/
http://luannsloosethreads.blogspot.com/
http://crazymomquilts.blogspot.com/
http://jesswe2.blogspot.com/
http://threadsofmine.blogspot.com/

YÜZÜKLER

2010-10-29T20:24:00.000-07:00

Aşağıdakiler, kendi yaptığım yüzükler ve aynı teknikle yapılmış bir kolyedir. Aslında kolye için aklımda daha değişik bir tasarım daha var ama şimdilik sadece tasarı boyutunda ve tasarım boyutuna geçemedi:(

KUTLAMA

2010-10-27T14:18:00.000-07:00

Cumhuriyet Bayramımız tüm ulusumuza kutlu olsun.

YATABİLSEM UYUYABİLECEĞİM DE...UYUMAYACAKSAM DÜŞÜNEYİM BARİ...

2010-10-21T14:18:00.000-07:00

Uyku problemim var. Uyuyamıyor değilim. Yatamıyorum. Benim de sıkıntım bu. Uykuda geçen sürenin, bedenimi ve ruhumu tamir ettiğini bile bile, uyumamak için direniyorum. Hayatı kaçırıyormuşum gibi geliyor. Sanki ayakta kaldım sürece birşeyler üretiyormuşum gibi...
Gerçi boş da durmuyorum:

Altıgenlerden oluşan ve elde diktiğim yatak örtüsünün kesili tüm parçaları dikildi. Kesilmeyen eksik parçaları bir gün kesmeyi DÜŞÜNÜYORUM. En azından bunu DÜŞÜNÜYORUM:) Kesme işlemi bitince dikişi o kadar zor gelmiyor emin olun.
Taa kaç sene önce başladığım ve maymun iştahım yüzünden tamamlanacak işler kategorisinde ikamet eden merserize takımın iç kolsuz bluzunu misinalı şişe takıp fırdolayı örmeye başladım. Döne döne örmekten akşamları iyi kafa yapıyorum:) Hırkasını ise daha önce tığla motif motif örmüştüm ama tam bitmemişti. Bu kış kesin bitiririm ELBETTE, GALİBA, HERHALDE, İNŞAALLAH, BELKİ...DÜŞÜNÜYORUM..
"Bir sürü" muğlak ifadesini, bildiğiniz en büyük sayı farzedin, karesini alın, küpüyle çarpın, çıkan sayıyı Pİ sayısı ile ne yapmak istiyorsanız onu yapın. Ahanda o gadder kumaşım var. Boş durur muyum? Onları da dikmeyi DÜŞÜNÜYORUM.
"Hanım dilenince niye bey beyeniyor ki" bahtaniyem bitti bitiyor. Kenarı oluverse bitiverecek. İş mi yani? Bunu bitirince, aynı tarzda, eşimin başka bir kazağını kullanarak, daha janjanlı renklerle, tek kişiliğini örmeyi DÜŞÜNÜYORUM.
Haftalardır bir kırkyama aşkım depreşti ki sormayın. Size adreslerini topluca vereceğim çook çok güzel yabancı bloglar buldum. "Bana kumaş üretin ey fabrikalar, kırkyamam geldi" diye bağırmayı DÜŞÜNÜYORUM...
Keçeye ilk başlarda nerden bulunur bilmediğim için pek sıcak bakmamamıştım. Satış yapanları gördükçe nette, iştahım kabarmaya başladı, DÜŞÜNÜYORUM..
Ahşap boyamaya da malzemeleri çok ve kokulu bir iş diye burun kıvırmıştım ya, yine blogcu bayanlar aklımı çeldi. Ne yapsam bilemiyorum. Düşünsem mi, düşünmesem mi bunu da DÜŞÜNÜYORUM.
Herkes DIY yapıyor. Yani eskiyi yenileme, atacağım bir şeylerden, tamamen farklı, fonksiyonel ve kullanılası, sergilenilesi birşeyler üretmeyi; ıvır-zıvırdan "deli bu kadın "dedirtecek eşyalar türetmeyi çok istiyorum. Bunları yapan hatunları kıskandığımı DÜŞÜNÜYORUM.

"Öyle ise varım" dedirtecek ne çok şey düşünüyorum da, gecenin şu saatinde neden yatmayı düşünemiyorum bilmiyorum...

KOLYELER

2010-10-20T13:18:00.000-07:00

Alttaki kolyenin boyunda çok şıkır şıkır bir duruşu var. Sanırım kullandığım lastikli misinadan kaynaklanan bir durum. Aslında lastiğin hiç anlamı yok. Sadece o anda elimde o vardı. Ama şunu fark ettim ki, lastikli misina zamanla sararıyor.

Alttaki iki kolyeyi ben yapmadım. Ama takı maceram bu kolyelere dünyanın parasını ödememle başladı. Emeğinin azlığına ve alt tarafı tüm malzemesi plastik boncuk olan bu kolyelere bu kadar para vermenin anlamsızlığını düşündüm ve başladım. Hala da zaman zaman yaparım.

Alttaki kolyeyi, tamamen gelişi güzel, ince misinaya taktığım boncukları oyulgayarak yaptım. Baktım fena olmadı, aynı şekilde bir de bileklik yaptım. Küpesiz de olmaz değil mi ama?

TAKILAR

2010-10-17T03:12:00.000-07:00

Kendi yaptığım takılardan örnekler göstermeye başlıyorum. Fotoğraflamak oldukça uzun sürdü. Renkler genellikle ya zor tuttu, ya hiç tutmadı. Aynı takıyı ışığı ve rengi ayarlayarak hem pratik fotoğraf makinasıyla hem de telefonumla çekmeye çalıştım. Oğlumun fotoğraf makinasını öğrensem iyi olacak galiba. Hal böyle iken, fotoğraf sanatçılarının önünde saygıyla eğilmeye karar verdim. Bir daha böyle uzun bir çekim yapar mıyım, hiç zannetmiyorum.

İlk takı, geçtiğimiz kış sonu bir gece ortaya çıktı. Malzemeler evden: Tansyon aletinin koruması olan ince köpük, kadifemsi bir parça kumaş, boncuk torbasından boncuklar.

İkinci takı ise yine geçen kış, bir kermes için ördüğüm şallardan kalan ipi öylece geri vermemek için ürettiğim kolye ve bileklik. Tığla zeminleri ördüm, boncuklarla süsledim. Peki neden kermese veremedim? Çünkü geç kaldım. Nasipse bu sene göndereceğim artık. Şallar ise fotoğraflayamadan kermese gitti.

TAKI KUTUMU TANIŞTIRAYIM

2010-10-14T08:54:00.001-07:00

İşte yapışkanları kuruduktan sonra yerleşmiş hali. Tabi yerleştirirken özellikle kendi yaptıklarımı da sizler için görüntüledim. O da bir sonraki yazının konusu olsun bari.

MÜCEVHER KUTUSU

2010-10-13T07:03:00.000-07:00

Emek verdim, güzel de oldu, fonksiyonel de. "Mücevher kutusu" demekle haklıyım. Siz kutuya mücevher demediğime bakın:)

Uzun zamandır, kocaman bir krem promosyonu çantasında hapsolan, birbirine karışan, ipleri boncukları birbirine dolaşan ve bir türlü düzen sağlayamadığım, bazıları kendi el emeğim takı-tukalarımı toparlamak istiyordum. Birkaç sene önce eşime aldığım cüzdan-kemer-anahtarlık üçlüsünün kutusunu gözüme kestirmiştim. Bu arada eşim, üçlünün sadece anahtarlığını kullanmış, cüzdan ve kemer niye kullanılmamış bilmiyorum. Biz bayanlar olsak (en azından ben olsam), hepsi de fedalarca kullanılırdı şimdiye kadar. İçinde bir kendimizin eksik olduğu, valizden hallice çantaları hemen her gün değiştirip duruyoruz da; erkekler neden acaba, iki avuç kadar cüzdanlarını kopuncaya kadar kullanıyorlar? Ayol, hiç mi sıkılmıyorlar?

Gelelim konumuza. Kutunun içinden kendi özel bölmelerini çıkardım. Yeni aldığım cam çaydanlığın koruması olan kalın kartonlarla, önce enine bölmeler yaptım. Üzerlerini oğlumun spiralli defterler alarak defter kaplamaktan kurtulduğu ve atıl vaziyete geçmiş bulunan kaplıklarıyla kapladım. Uzun bölmelerin arasını önce aklıma estiği gibi, sonra da "hay Allah keşke şöyle yapsaydım" dediğim gibi böldüm.

Sanırım işlevsel bir şey oldu. Ama mutfak da buram buram yapıştırıcı koktu. Şimdilik mutfak penceresini açtım, kutuyu pencere önüne koydum. Dilerim eşim gelinceye kadar koku gider. Çünkü çok rahatsız oluyor bu kokudan.

İçi iyice kuruduğunda takılarımı da yerleştirerek yeniden fotoğraflarım artık. Şimdilik hoşça kalın.

İNCELİK, NEZAKET ve ESKİLER

2010-10-06T13:05:00.000-07:00

Epey zamandır, yakın dönem Türkiye'yi, Türk insanını ve yaşantısını anlatan kitaplar okumayı seviyorum. Aslında bu gün fotoğraf çekimim geç saate kalmasaydı sizlere bu kitaplardan bazılarını görüntüleyip birkaç satırla bahsedecektim. Fotoğraf makinasının flaş ayarını tutturamadım. Ya çok flu çıktı ya da çok parlak. İş dönüşü akşam hazırlıkları falan derken hep unutup geç saatlere kalan çekimlerimi sanırım haftasonuna erteleyeceğim.

Fakültede ezbere dayalı bir bölümde okuduğumdan, satır başına dönüp dönüp aynı şeyleri ezberlemeye çalıştığımdan mıdır bilmem, okuma hızım çok düşmüştü. Şimdi sanki yeni yeni açılasım var. Biran evvel emekli olup (daha çoook var emekliliğe) kendimi edebiyat dünyasının şefkatli kollarına atmak istiyorum. Bu aralar, kendime bir kütüphane kurmaya çalışıyorum desem yeridir. Vakti zamanında, okumam gereken ancak "üniversteye hazırlanıyorum" bahanesiyle okuyamadığım kitapları almaya başladım. Genellikle internetten "Kitaptürk" isimli siteden alıyorum. Sanki fiyatları daha ucuzmuş gibi geldi karşılaştırma yapınca. Sizlerin bildiği siteler varsa bakabilirim.

Kütüphanemin ilk eserleri tabi ki klasikler ve Türk Edebiyatı olacak. Hem okuması kolay, hem zevkli, sevdiğim yazarlardan başladım işe. En son Peyami Safa'nın sitede bulabildiğim kitaplarını getirttim. "Sözde Kızlar" isimli ince romanını çantamda taşıyorum. Bulduğum her fırsatta çıkarıp okuyorum. Gençler için fazlaca sayıda Arapça-Farsça kelime var. Ancak arkada bunlar için bir sözlük oluşturmuşlar.

Size kitaptan birkaç satır yazmak istiyorum. Genç adam arkadaş toplantısına geç kalır. İşgal günleri.. Genç adam ve genç kadın daha tanışmadan harbe dair bir süre hararetle konuşurlar. Evin annesi ve delikanlı arasındaki konuşmayı kitaptan aktarıyorum:

Nadir'le Mebrure'nin bu hususi görüşmelerine Nazmiye Hanım dikkat etmişti. İki gencin yanına yaklaşarak her ikisine de dedi ki:
-Tanışıyor musunuz?
Nadir iskemlesinden doğrularak canlandı:
-Bu saadete hazırlanıyorum.

Ne kadar zarif değil mi? Genç adam, genç kızla henüz tanışmamış, tanıştırılmamış. Daha kitabın üçte birlik kısmındayım. Bu gençlerin birbirine aşık olup olmadığını bilmiyorum, yeni bir delikanlı daha çıktı ortaya, kız ona da aşık olabilir diye düşünüyorum. Yani yukardaki bölümde bahsedilen genç kıza yıldırım hızıyla aşık değil. Birbirleri için iki yabancılar. Ama bu tanışma onun için bir saadet ve " bu saadete hazırlanıyorum" diyor. Zerafetin en üst noktaları.

Peki biz nasıl ve ne ara, şimdiki kaba-saba, hart-hurt, höt-zöt insanlar olduk acaba? Evimizin önündeki bahçe çitine tüneyen, çite ilişen, birbiriyle burada didişen, el kol şakaları, saygısız konuşmalar yapan çiftler; arkadaş olduklarını sanan ama birbirlerinin ruh celladı olan, öğrenci kılıklı, eşkiya delikanlılar; sigara içmeyi, yerlere okkalı bir tükürüğü falso verdirerek üfürmeyi, burnu kıvrık ve illaki sivri ayakkabı giymeyi ve bu ayakkabının ardını ezmeyi, racon kesmeyi, adam olmak zanneden yeni yetmeler; yukardaki parağraftaki gibi konuşan bir neslin evlatları olamazlar değil mi? Kim bu kayıp çocuklar Allah aşkına? Kim?

GEÇ GİDEN HEDİYELER

2010-09-26T13:13:00.000-07:00

Ayda bir toplandığımız bir arkadaş grubumuz var. Biri akrabam, biri evlenmeden önceki mahalleden sokakta oyunlar oynadığımız komşum, biri de ilk okul arkadaşım. Bu hatunların tek ortak noktası ben mişim gibi görünüyor ama, onların başka bir hikayesi de, lisede aynı sıraları paylaşmaları. Yani üçü sınıf arkadaşı. Sonra hayat herkese bir yol çiziyor, bu yolun biryerlerinde de tekrar buluşuyoruz. Hatta son iki seferdir benim hala kızım da gruba dahil oluveriyor. Allah muhabbetimizi bozmasın. Dört beş haftada bir, herkes için uygun olan bir pazar günü toplanıyoruz.

Geçtiğimiz anneler günü de böyle bir buluşmamız vardı. Arkadaşlarıma kendi ellerimle birşeyler üretip hediye etmek istedim. Tığ ve boncuklarla birer kolye ördüm. O günkü ev sahibimiz olan Birsel'in hediyesi yetişti ama, diğer ikisi tamamlanamadı. Hemen ertesinde diğerlerini de tamamladım ama her seferinde hediyelerini vermeyi unuttum. Nasip bu güneymiş. Güle güle kullansınlar.

GELENEKSEL TÜRK TATLILARI

2010-09-10T05:03:00.000-07:00

Ben hazır çorba, hazır tatlı gibi şeyleri pek kullanmam. Ama Firmanın yeni çıkardığı Dr Oetker Zerde isimli ürününü merak ederek denedim. Hiç beğenmedim. Gurme oğlum da beğenmedi:)Oktay Usta'nın tarifiyle yapmayı tercih ederim.

Dr Oetker'in reklamlarındaki aileye sinir oluyorum. Babaanne geliyor, çocuklara GELENEKSEL BİR TÜRK TATLISI olan SUPANGLE pişiriyor.

Supangle pek çok ortalama Türk ailesinde pişer. Ama geleneksel değildir. Sütlaç gelenekseldir. Muhallebi, keşkül, kadayıflar, baklavalar vb gelenekseldir. Ama supangle geleneksel değildir.

Babaannenizin supanglesini özlemezsiniz ama sütlacını özlersiniz. Çünkü sütlacın tarifi aynı olsa da, her babaannenin eli mikro boyutlarda bir fark yaratır. Supanglede durum daha değişiktir. Nerede yerseniz yiyin, birbirine benzer, cıvık, kaygan, ani zevk yüklü, suni bir gıda yiyeceğiniz kesindir.

Supangle denince aklınıza iş yerinde çıkan öğle yemeği, hazır paket tatlıları, köşeye yeni açılan veya bilmem kaçıncı yılını kutlayan bir tatlıcı veya tatlıcılar zinciri, işyerinde yediklerinizi anımsamışsanız tek kullanımlık aliminyum hazır kaplar, tatlıcıda yemişseniz evdekilerden kalın, özensiz, dayanıklı veya en iyisi tatlıcının markası basılı porselen tatlı kapları gelir. Sütlaç (ya da diğer Türk tatlıları) denilince, babaannenizin çeyizinden kalma, birkaçı zamanla kırılıp takımı bozulmuş evladiyelik, modası geçmiş ama ruhu yaşayan porselenler...

Sonra reklamdaki anneye sinir oluyorum. Evin ahalisiyle diyalog eksiği var: Kim "babaannem mi geldi" diye sorsa, "ı- ıııı" diye cevap veriyor. Dilsiz misin, beyinsiz mi be kadın?

El netice: Global dünya ekonomisi şartlarında sadece yerli ürünler kullanamayız. Elbette kökü dışarıda olan pek çok şeyi kullanıyoruz. Ama markayı Türkiye ekonomisine pazarlayanlar, ürünleri ister deterjan olsun, ister gıda, ister mobilya olsun, ister otomobil, ister diş macunu olsun, ister kedi maması, daha da yapay kalmamak için, bir zahmet Türklerle Türk reklamı çekmeliler. Ha; firma dayatması mı var, "reklamı da alacaksın" diye, kimse kusura bakmasın o ürünü de getirmeyivereceksin. Dr. Oetker'in kazan dibini, Protex'in sıvı sabununu, Sağlık Bakanlığı'ndan İZİNLİ Dettol'ü, Maggi hazır çorbaları hayatımızdan tamamen çıkarsak, hangimiz eksikliğini hissederiz ki?

Dip not: Kullanım klavuzlarında Çince'den Fince'ye, Endonezya dilinden İbranice'ye her dil konulabiliyorsa, Türkçe de ilave edilebilir değil mi?

BAYRAM GELDİ

2010-09-08T10:53:00.000-07:00

Bayram denilince aklıma gelenleri görsellerde şöyle bir taradım. Yüzünüzde bir gülümseme, içinizde bir sıcaklık yaratabildimse eğer, bayramınız iyi başlıyor demektir.
Tüm günlerinizin bayram sevinci, mutluluğu, bereketi içinde geçmesini diliyorum.

KUMAŞ ALASIM VAR YİNE

2010-09-06T13:04:00.000-07:00

Altıgen kırkyamamın tüm beyaz göbekleri bitti. Şimdi iş; pembe kumaştan altıgenlerini kesip, bu göbekleri birbiriyle ve bitmiş 1/3'lük parçayla birleştirmeye kaldı. Kolay gibi görünse de işin en zor kısmı aslında:

Pembe kumaş en sıkı dokunmuş kumaşım. İğneyi iterken orta parmağım deliniyor. Bir yüksük aldım ama henüz birbirimize alışamadık.
Altıgenler her sırada 6 tane birden artarak büyüyor. Dolayısıyla daha çok altıgen lazım artık
Kesim işini bir kerede yapmam gerekiyor. Her ne kadar patchwork pedi ve makası kullansam da, çok pis toz kalkıyor.
Kağıttan kalıplarım bitti, yüzlü rakamlarda kağıt kalıplar kesmem gerekiyor. Tabi bunları pembe kumaşların içine koyup teğellemem:((

Haftasonu teyzemle bildiğimiz tüm kumaşçıları dolaştık. Sümerbank'a bile gittik. Çocukluğumda babaannemle kumaş almaya giderdik Sümerbank'a ve ne çok kumaş olurdu. Şimdi hiç bir şey kalmamış.

Afyon kazan biz kepçe doğru dürüst çarşaflık kumaş bile bulamadık. İstediğimiz iki ana rekti, desenli veya düz olması hiç önemli değildi: Turkuaz mavi ve çikolata kahve.

Pamuklu kumaş bulduk da rengine kaldık:)) Galiba artık hiç kimse elinde birşey dikmiyor. Zaten kuzenlerden biri, oruç oruç hiç bir şey bulamadan dolaşınca, o standart cümleyi kurdu: "Ne uğraşıyoruz, hazır alıp geçelim" Mantık bu olunca, kumaşçı da kumaş getirmez ki... Ben de kendi standart cümlemi kurdum, aslanlar gibi: "Kızııımmm, hazırı herkes alabilir, kırkyamayı herkes yapamaaazz".

Bugün epeyce temizlik yaptım. Bir ara kumaşlarımı toparlarken, kendimi "acaba bu kış her hafta bir parça bir şey diksem, kumaşlarımın bitmesi ne kadar zaman alır" diye düşünürken buldum. Cevabım, Pİ SAYISI'nın ilk 25 hanesi kadar, zordu. Hem yeni kumaşlarım olsun istiyorum, hem bunları depolayacak yerim yok. Üstelik bizim kumaşçılar değişik kumaş getirmiyor, bari olanları bitireyim diyorum, şu aralar dikişe ayırabilecek hiç zamanım yok. Çok bilinenli bir denklem ama çözülemiyor, çoktan seçmeli bir durum benimki, seçtim ama sınavı bitiremiyorum:))

Resimsiz postlar pek bir kuru geliyor olabilir. Aslında resimler dosyamda bir sürü resim de var ama hiiiç yayınlayasım yok. Yorgunum. Bayramı bekliyorum dinlenmek için...

MAHALLEMİZİN YOLU YOK!

2010-09-05T07:07:00.000-07:00

Afyon Belediyesi bir çalışıyor, bir çalışıyor, sormayın! Okullar tatil oldu, mahallemize iş makinaları doldu. Önce küçük bir yol çalışması sandık. Sonra bir sokakta kanalizasyon işi. Ancak neredeyse 3 aydır, belki daha da fazladır, mahallemizde kazılmadık sokak kalmadı.
Öncelikle, her kış biraz daha berbatlaşan asvaltı kesip 1 metre derinlikte kanallar açtılar. Yeni su hattı döşemişler. Birkaç gün içinde bu kanallar kumla, toprak, taşla kapatıldı. Aradan haftalar geçti, biz neden asvalt dökülmediğini düşünürken, aynı kanalların paraleline ve 30-40 cm ilerisine benzer kanallar açtılar ve sanırım elektrik hattı döşemişler. Buraları da kapattılar. Afyon'un en büyük mahallelerinden biri olan mahallemizde, sanırım kazılmadık sokak kalmadı. Üstelik her sokakta aynı işleri yaptıkları için, açıp kapatıp duruyorlar.
İş bitti mi, bir daha kazılacak mı bilmiyoruz. Ama artık sokaklar birer tuzak haline geldi. Arabaların tozdan topraktan yüzü görünmüyor. Ağaçlarımız artık yeşil değil, gri. Evler toz içinde. Bugün toz alıyorum, yaz sıcağı diye pencereler açık, ertesi gün sehpalara parmağınızla adınızı yazabileceğiniz kadar toz birikiyor.
Bir de sokak boyu 50-100 metre aralıklarka kaldırım kenarlarına, bazan da kaldırıma açılmış çukurlar var, kapatılmayan. İçine rahat 4-5 çocuk sığar. Ya da bir elektrik kesintisinde, sokak lambası arızasında rahatlıkla içine birileri düşebilir. Son derece tehlikeli bir durum. Gerçi biz en değerli şair ve yazarlarından birini, Orhan Veli'yi, Ankara'da bir belediye çukuruna düşerek beyin kanaması geçirmesi sonucu kaybetmiş bir milletiz. Yani, vakayı adiye bir durum.
Sokaklar ayrı bir hikaye. Ne arabalar için, ne yayalar için yürünebilecek yol kalmadı. Akşam gelirken geçtiğiniz sokaktan sabah gidemiyorsunuz. Ya bir çukur açılmış oluyor ya da kum yığılmış. Hele bir de arabanın tekerinin ne kadar dikkat etseniz de girip çıktığı çukurlar var ya, değme üniverste hastanelerinin taş kırma merkezlerinden güçlü bir şekilde taş düşürtür, iddia ediyorum. Mahalle sakini olarak sakin değiliz artık. Belediyede bu organizasyonsuzluğa imza atanlar her kim ise, üstlerine çullanmayı hayal ediyorum. Ayrıca daha pratik bir çözüm olarak kendime bir dağ bisikleti almayı düşünüyorum.
Allah razı olsun. Zor bir iş altyapı. Kalkıştınız bir işe. Yahu 3 ay vatandaş yolsuz bırakılır mı? İşi biten yere taş mı döşeyeceksiniz, asvalt mı yapacaksınız, beton mu dökeceksiniz, ne yapacaksanız yapacaksınız. Yapamamanızın anlamlı bir sebebi varsa, bunu da internet sayfanızdan bildireceksiniz. Ki, ben de kalkıp buradan yazmayacağım ve bileceğim ki, belediye şu teknik sebeple yolumu yapamıyor, şu tarihte iş bitmiş olacak. Askerin teskere beklediği gibi o günü bekleyeceğim. Ama Afyonkarahisar Belediyesi bu konu hakkında bir duyuru yapmak şöyle dursun, sanki böyle bir şey hiç yaşanmıyor gibi bahsetmiyor bile. Seçim zamanı geliyor. Seçmenin oyunu zorlamamak lazım.
Şimdi günün sorusu: Bayram geldi. Ben temizlik yapayım mı yapmayayım mı? Yapmamam için daha kuvvetli ve mantıklı sebeplerim var.
Dipnot: Yağmurlar geliyor. Asıl o zaman göreceğim bem mahallenin ve mahallelinin halini. Hep beraber sarı çizmeleri çekeceğiz ayaklara, işe, okula, hastaneye, bankaya, düğüne artık bu standart ayakkabıyla gideceğiz. Afyon'da sarı çizmeli birilerini görürseniz kadınlı erkekli, hiç şaşırmayın. Bizim mahalleye geldiniz demektir. İlerdeki köşe bizim apartman. Gelin bir çayımı için lütfen:)

ZAFER BAYRAMI KUTLU OLSUN

2010-08-30T06:30:00.000-07:00

30 Ağustos Zafer Bayramı tüm ulusumuza kutlu olsun. Bize güzel yurdumuzu kazandıran şehitlerimizin ruhları şad olsun. Türk Silahlı Kuvvetleri ilelebet dosta güven, düşmana korku versin. Türk Cumhuriyeti sonsuza kadar dimdik, ayakta, güçlü olsun.

GÜNLÜK..

2010-08-28T17:45:00.000-07:00

3 Aydır -bir grup meslektaşımla- geçici görevli olarak başka bir kurumda çalışıyorum. Mesaisi 1 saat daha uzun. Bu 1 saatin aslında ne kadar değerli olduğunu bu şekilde öğrenmiş oldum. Hastanede öğle arası yoktur, burada 1 saat öğle tatili vardı. Ah havalar bu kadar sıcak olmasa o arada ben ne vitrinler dolaşır, ne ciciler alırdım ya, neyse..
İlk defa birinci dereceden sorumlu olmadığım, işimin sınırlarının belirlendiği, çay, kahve içmeye, iki satır konuşmaya vakit bulduğum bir 3 ay geçirdim. Düşünün, telefon bile günde sayıyla 8-10 defa çalıyor:))) Meslek hayatımın en rahat 3 ayıydı. Sorumsuzluk ne güzel şeymiş.
Tabi sayılı günler çabuk bitiyor. Sanırım önümüzdeki hafta ya da ondan sonra eski görev yerlerimize -bizim deyimimizle kendi çöplüğümüze- geri döneceğiz. Eve daha erken geleceğim için, elişlerime ve ev işlerime daha uzun zaman ayırabileceğim.
Bu cumartesiyi tamamen kendime ayırdım. Epeydir tasnif etmeyi istediğim burda dergilerim ortalıklarda duruyordu, onları toparlamaya çalıştım. Kiminde bir etek beğenmişim, kiminde bir ceket. Sonra hangi burdayı, hangi model için ayırdığımı unutmuşum. Tek tek bakıp kumaşlarımla beraber değerlendirmek istedim. Ancak henüz kumaş aşamasına geçemedim:)

Bu sırada, dağlar gibi birikmiş olan ütülerimden bir kısmını halletmeye çalıştım. Bizim evde ütülenecek çamaşırlar mayoz mu bölünüyor, mitoz mu çoğalıyor bilemiyorum. Yine de her halikarda, ütüsüz/ütülü oranı aritmetik olarak büyüyormuş hissine kapılıyorum.

Dolapta fermuarı bozulduğu için giyemediğim bir pantolon eteğim vardı. Bozuk birşeyi tamir etmekten nefret ederim. Uzuuun uğraşlardan sonra tamirat başarıyla sona erdi. Kendimi hararetle kutladım.

Geçen sene aldığım Koton marka iki gömlekten siyah olanını hiç giymediğimi fark ettim. Meğer biraz dar geliyormuş. Hemen ön ve arkadaki pensleri söktüm. Baktım fazla salaş duruyor,arkaya daha küçük iki pens diktim. Bazan modeli beğenmişsem ve onun farklı renkleri de varsa tutup aynı bedende bir sürü rengini alıveriyorum. Demek ki üşenmemek ve her seferinde denemek lazımmış. Çünkü aynı gömleğin bir de beyazı var bende, aynı beden, hiç sorun yok.

Son olarak, kim bilir ne zaman diktiğim ama paçalarını bastırmadığım ve hiç giymediğim bir panolon elime geçti. Geçen süre zarfında biraz kilo almışım üstünüze afiyet. "Bari bu atıl pantolondan, giyilebilecek bir etek dikeyim" dedim. Tüm dikişleri söktüm, ütüledim. Parça kumaş poşetimde 30 cm kadar da aynı kumaştan buldum. Düz dar etek kalıbıyla kalça robası kestim. Paçaları zaten kendinden çizgili olan kumaşı iplik yoluna göre keserek düzelttim. Ağdan alt kısmı ancak kullanılabilecek şekildeydi. Ortadan ikiye keserek kalça robasının altına plikaşeler ayarlayarak bir form vermeye çalıştım, olmadı. Neredeyse olacaktı ama kumaş kenarları o kadar çok atıyor ki anlatamam. Oruç ağıza, aç karna, boş beyne, çekemedim:) Ben de tuttum hepsini çöp poşetine attım. İçim rahatladı. Keşke kumaşın atma hevesini peşin peşin bilip hiç bu işlere kalkışmasaydım. Birinin işine yarar, benden zayıf birine yar olurdu...

Bugün sahura kadar hiç uyumadım. Şu an gözlerim gidiyor. Hatta iki cümle arasında uyuklayıp başımın düşmesiyle uyandığım oluyor. Yazımda imla hatalarım mutlaka olacaktır. Aldırmayın, bir ara düzeltirim.Şimdi uyku zamanı, hoşçakalın dostlar...

YENİ FOTOĞRAFLAR VAR

2010-08-25T10:54:00.000-07:00

Altıgenlerden oluşan yatak örtüm yavaş ama emin adımlarla ilerliyor:)

KIRKYAMA YATAK ÖRTÜSÜNDE 3. AYA GİRDİK

2010-08-22T13:04:00.000-07:00

Beyaz kumaş kesildi. Kalıplara iğnelendi, teğellendi. İlk 6'lı sıranın üstüne 12 adet beyaz altıgen eklendi. Hatta bazılarının etrafına 18 taneden oluşan pembeli sıra da geçildi. Bugün eski fotoğrafların arasından bulduğum beyazları gösteriyorum. Yarın iftar davetim var, yetiştirebilirsem, daha sonraki ilerlemeleri göstermeye çalışacağım. Olmadı, salıya:). Herkesin Ramazanını da bu münasebetle kutlamış olayım.

YAZMA MODELLERİ

2010-08-14T17:32:00.000-07:00

Sevgili halacığım bu mekik işi yazmaları bir hanıma yaptırmış. Çok şık ve mekik bilenler için kolay. Krem renkli olan iğneoyası ile yazmaya tutturulmuş.Mekikte alttan, üstten temel düğüm atma tekniğini, rahmetli anneannemden öğrenmiştim. Hatta evimde, şimdi nerede olduğunu bilmediğim bir mekiğim bile var, annemden çarptığım:)
Mekik, aslında, hakettiği ilgiyi görememiş olan bir el sanatı. Yabancı blogerlarda görmüştüm, mekik adeta konuşturup ne oyalar yapılmış... Bir de onlarda yazma yaşmak durumu yok, mekik oyası ile akla ziyan şeyler üretmişler: Elbise-bluz tasarımlarından taca, saç bandından duvarda tabloya...

ANNE OĞUL ARASINDA

2010-08-08T13:38:00.000-07:00

Havalar sıcak malum. Zaten yemeksever biri değildim, artık hiç bir şey yiyesim yok. İyi de neden hiç kilo veremiyorum? Atıştırdığım kurabiyelerden, çok sevdiğim fındık-üzüm ikilisinden, gizli gizli yediğimde seretoninimi pik yaptıran çikolatalardan, neskafeme arkadaş ettiğim Eti Burçak'tan, işyerindeki arkadaşlarım sayesinde adını değilse bile şimdilik tadını ve yeşil ambalajını öğrendiğim Defne Joy Forter'in reklamını yaptığı gofretlerden olabilir mi acaba? Çok şüpheciyim çoookkk!

Benim yemek yiyesim yok ama oğlum ve eşimin kalbine giden yol hala midelerinden geçiyor. Hava durumu bu otobanı hiç etkilemiyor.

Pazar geç kahvaltıdan sonra, oğlum acıktığını söyledi. Zeytinyağlı taze fasülye, karpuz, akşamdan kalan biber kızartması (üzerine yoğurt koydum) ve iki dilim ekmeği beğenmeye beğenmeye yedi. Çünkü menüde et yoktu. Ben de bu arada yarım kalan ütüleri bitirmek üzere içeri gittim. Epey sonra ütünün hararetiyle su içmek üzere mutfağa girdiğimde, boş kirli tabakları, bulaşık çatal kaşığı ve buzdolabına konulması gereken zeytinyağlı taze fasülyenin saklama kabını ööylece masanın üzerinde buldum. Hiç değilse fasülyeyi dolaba koyabilirdi.

Hani bir ders de vereceğim ya, yediğini toplamayı öğreteceğim, yaptığından utanmasını sağlayacağım, içeriye seslendim:

-Oğluuum, masa toplanmamış, hizmetçiye sen mi izin verdin?

-O kim?

Bir özür, küçük bir eksiklenme falan beklerken, hizmetçinin kimliğini sorgulayan oğul karşısında gülme krizine girilir, fasülye tarafımca dolaba kaldırılır, bulaşıklar yıkanır, Hizmetçi Nurten ütüye kaldığı yerden devam eder, bir pazar da böylece geçer gider...

BİR MANTAR, İKİ YEMEK

2010-08-08T12:48:00.000-07:00

Büyük mantarlar temizlendikten sonra sapları koparılır. İçlerine kaşar rendesi konur ve fırın tepsisine dizilerek orta ısıda pişirilir. Bir numaralı yemeğimiz hazır.
İki numaralı yemeğimiz daha zor: Önce kırmızı biberler yıkanır, küçük parçalar halinde doğranarak sıvı yağ konulmuş tencerede kavrulmaya bırakılır. Bu arada yeşil biberler yıkanır ve aynı büyüklükte doğranarak tencereye alınır. Soğanlar kalın piyazlık doğranarak, sarımsaklar ince ince dilinerek biberlerin üstüne konulur. Manratların sapları para para doğranarak pişinceye kadar biberlerle kavrulur. İstenirse bir veya iki tane de domates doğranabilir. Tuzunu unutmayalım elbette. Bizim evin erkekleri tuzlu yerler. Siz de kendi damak zevkinize göre tuzunu ve baharatını ayarlayabilirsiniz. Tabakta görünmüyor ama yanlarına pilav da yaptım. Bol yeşil salata tamamdır.
Aslında bu ikisi aynı gün servis edilmemeli. Sonuçta ikisi de mantar yemeği . Ama ben eşimin her iki tadı da denemesini istediğim için aynı akşam yemeğe çıkardım. Çünkü mantarı sapından ayırdıktan sonra saklamak sorun çıkarabilir. Hadi saklayabilsem bile, ertesi gün eşim yemekte olmayacaktı ve benim yemek yapmamın tek sebebi olan evin erkeklerinden biri tadamayacaksa yemek yapmamın da bir anlamı olmayacaktı. El netice: Boğazımdan geçmeyecekti hikayesi.
Lezzet garantili yapmak isteyenler için. Hem de çok kolay. Şimdiden afiyet olsun.