"Bir kısmı" diyorum çünkü mal varlığım bunlardan ibaret değil elbette. Bir bu kadar daha misinalı şişim, tığım, makasım, inciğim boncuğum var. Bir de bu yazıyı yazmama sebep olan, şimdilik sizin aşağıda göremediğiniz, benim de aklıma gelen tüm yerlere bakıp bulamadığım geniş bir firketem var.
Muhtemelen biri istedi, ben o bulunmaz Hint kumaşı cinsinden firketeyi birine verdim, sonra bu olayı ikimiz de unuttuk ve şimdi bana lazım oldu. Arkadaş, ben unutkan insanım. Benden aldığınız malzemeyi geri getirin. Bakın gecenin bir vakti (saat gece yarısını çoktan geçti şu an, Beyaz'ın programı bitti hatta), arayıp bulamadığım firketeye methiyeler düzüyorum. Bana ne ne zaman lazım olur belli olmuyor ki...
Alttaki fotoğrafta topuzlu minik şişlerimi görüyorsunuz. Rahmetli anneannem ve dedem, gittikleri bir geziden bana bu yeşil toplu şişleri getirmişlerdi. Ben daha ilk okula başlamamıştım. O zamanlar oyuncaklar, çocuğun zihinsel ve bedensel gelişimine uygunluğu açısından henüz sınıflandırılmamıştı demek ki. Günümüzde kaç anne 4-5 yaşında bir kız çocuğunun eline şiş verir ki? Bana başlayıverdikleri 25-30 ilmeklik bordo renk haroşa el bezini günlerce örmeye çalışmıştım da nasıl da usanmıştım.
Üstteki fotoğrafta bir de 5 şiş görüyorsunuz. Rahmetli babaannemin şişleri bunlar. Arada bir oğullarına, torunlarına çorap örerdi. Ben metal şişlerin birbirine değdiğinde çıkardıkları sesten çok rahatsız olduğum için, bu şişleri hiç kullanmayacağım elbette. Ama babaanneciğimin bir hatırası olarak hep saklayacağım.
Bu arada sağlık problemleri yaşadım. Daha yeni yeni kendime geliyorum. Geçtiğimiz 8-10 gün boyunca hayatımda uyumadığım kadar uyudum. Gerçi annem ve eşim kesik kesik10-15 dakika kadar uyuduğumu söylüyorlar ama bana saatlerce uyumuşum gibi geliyor. Bu gün ilk defa gündüz hiç uyumadım.
