Bu kundağı da ben oğluma işledim. Modeli küçücük cep boy bir nakış kitabından aldım. İçinde çok hoş modeller vardı. Küçükken bu kitapçığı karıştırır, son derece iptidai, renksiz baskısına inat, siyah-beyaz desenlerin hangi renklerde olabileceğini, örtünün aslını, yapabilsem evde nerede değerlendireceğimi falan hayal ederdim. Bu kundağı evlenmeden önce işlemiş olma ihtimalim yüksek. Zaman hiç aklımda kalmamış.
Bir zamanlar biz, Afyonlu kızlar, ne gezme bilirdik, ne kafe, ne çay bahçesi. Hatta Afyon'da doğru dürüst sinema dahi yoktu. Sinemaya giden erkek çocuklara bile iyi gözle bakılmazdı. Çünkü sinemada düşük, kalitesiz, fanfinfon filmler oynatılırdı. Ya da biz öyle bilirdik... Kızlar ise okuldan eve, evden okula, en fazla anneleriyle akraba veya komşu gezmesine gidebilirlerdi. İyi kızlar annelerinin dizinin dibinden ayrılmazdı. Ayrılmazdı ama onların da canı sıkılırdı. Can sıkıntısı el işiyle giderilirdi. Mesela bir kundak işlenebilirdi:
